Linda in Stockholm

I slutet av Stockholm

2011-06-15T14:01:00.002+02:00

Voor de laatste keer in het centrum van Stockholm. Met mijn vader en zusje, zij kwamen me ophalen. We zaten bij Gamla Stan aan het water, keken uit op Slussen. Slurpend aan onze 7-eleven-koffie, chillend in de zon met onze roodverbrande schoudertjes, zwijgend. Ik wilde mijn armen spreiden en Stockholm een dikke knuffel geven, bedanken voor de leuke tijd. Dit kon echter niet, aangezien Stockholm een stad is en het logischerwijs mij daardoor onmogelijk maakt hem te knuffelen. Helaas. Een zucht. Alles is anders dan dat het was voordat ik naar Stockholm ging. Het waren maar een paar maanden, maar er is zoveel gebeurd in zo’n korte tijd. Natuurlijk had ik af en toe een beetje heimwee, soms voelde ik me alleen omdat je niemand echt goed kent. Steeds werd van je geacht dat je blij en opgewekt was. Vroeg in de ochtend voordat je naar college moest, moest je alweer in het Engels opgewekt en vrolijk vriendenmakend je boterhammetje smeren. Steeds maar weer die feestjes, iedere keer nieuwe mensen, andere culturen, misverstanden, reizen, alleen. Kortom; het was geweldig. Ik heb het toch maar mooi gedaan. Stockholm, Sverige, tack så mycket!

Deze komen me nu serieus de neus uit.

Alle lezers: bedankt!

Zoenen in Zweden

2011-06-08T21:18:00.004+02:00

Ineens zie ik hem staan. Stomtoevallig. Ik glimlach, roep zijn naam en loop op hem af. Vanuit de verte zwaait hij terug en ook hij roept enthousiast mijn naam. We zijn nu ongeveer een meter van elkaar af en ik voel een kleine nerveuze kriebel. Ik spreid mijn armen uit elkaar, klaar om een knuffel te geven. Hij steekt zijn armen naar voren en legt ze op mijn schouders. O. 'Geen knuffel dus.' Denk ik razendsnel. Ik laat mijn armen snel slappig langs mijn lichaam hangen. Zijn gezicht komt heel dicht bij mijn gezicht, onze lichamen draaien naar elkaar toe.Toch wel een knuffel?' Mijn armen gaan weer omhoog. Klaar om hem te omhelzen. Ik knuffel hem, maar hij mij niet echt drukt een zoen op mijn wang. O. Zoenen dus? Ik druk snel een halve zoen op zijn wang, half, want zijn gezicht beweegt alweer de andere kant op. Zijn we klaar? Of nog een zoen? Een tweede zoen wordt op mijn andere wang geplant, terwijl mijn armen nu heel vreemd en ongemakkelijk zijn schouders zoeken. Automatisch draai ik mijn gezicht nog een keer, klaar voor een derde zoen. Stom stom stom. Want dat doen alleen Nederlanders. Terwijl hij zijn gezicht alweer naar achter brengt zoen ik zeer misplaatst ergens net naast zijn mond. Dit alles heeft plaatsgevonden in slechts een seconde of víjf, maar het voelt vanwege de ongemakkelijkheid als enkele minuten. En nee, hij is niet mijn scharrel, vriend of pojkvän, hij is gewoon een random kerel die niet eens tot mijn beste vrienden hier gerekend worden kan. Ik word rood, dit was niet de bedoeling, en ik ben helemaal van mijn apropos. Hij merkt dit en vraagt snel 'What's up Linda?'. Ik glimlach en antwoord, het gesprek is gered. Het valt ook niet mee. Een Fransman wil twee zoenen, Belgen willen er één. Typisch is hierbij dat ze iedereen in de groep afgaan, ze geven dus iedereen die op dat moment aanwezig is kussen. Zelfs 's ochtends in de klas. Wat een werk. Nederlanders geven óf een knuffel óf een knuffel en een kus óf drie kussen of helemaal niks. Zweden geven misschien een knuffel, maar meestal niks. Amerikanen geven je óf twee kussen (maar dan in de lucht, geen wang-op-mond-contact) of er wordt alleen 'What's up' gezegd. Duitsers willen een knuffel, Engelsen weer twee kussen, Chinezen knikken slechts en ik snap er niks meer van. Kan hier niet één internationale regel voor bedacht worden?

Ik moest ontzettend lachen toen ik dit plaatje zag. Gaarne deel ik deze pret met jullie.

Toch wel met een brok in de keel nemen we afscheid. Een paar mensen huilen een beetje, er wordt volop geknuffeld (niet gekust dit keer, begrijpelijk, met al die natte wangen). Deze week is uitloopweek en iedereen vertrekt. Vorige week kan worden bekroond tot misschien wel een van de leukste leven van mijn leven. Iedere dag lekker chillen, het weer was prachtig, lekker rond gestrompeld, op het strand gelegen, Zweden verkend en iedere dag wel een feestje. Ik heb het gevoel dat ik pas in de laatste maand mensen echt heb leren kennen, een contact opbouwen als Erasmus gaat vliegensvlug; binnen één week heeft de enthousiaste erasmusstudent al zo´n dertig mensen om zich heen verzameld. Gedurende Erasmus blijf je mensen tegenkomen. Vrijwel iedere dag praat je met iemand die je nog niet kende. Sommige mensen blijf je vaker zien, andere minder vaak. Maar na een poosje heb je een vast clubje om je heen verzameld, een harde kern, waar je niet meer van afwijkt. Mijn Zweeds wordt eindelijk beter- zo kan ik apetrots melden dat ik gisteren toch zeker wel een gesprek van minstens tien minuten in het Zweeds gaande heb weten te houden met de 7-eleven-man - en ook heb ik mijn 100% Stockholm-boekje niet meer nodig om de weg te vinden, weet ik zo'n beetje alle leuke clubs, alle mooie uitkijkpunten, alle knusse parkjes en de goedkoopste manier om alcohol te krijgen. Ik ken de buslijnen, ken de metro als mijn broekzak, heb een favoriet restaurantje, weet waar je het beste winkelen kan en kom al sjokkend door Stockholm steeds vaker bekende snoeten tegen waar ik dan als een ware inwoner snel een praatje mee maak voordat ik doorloop. Op de universiteit verdwaal ik niet meer, ik heb een favoriet plekje in de UB gevonden en vergis me amper nog in de lokalen. Mijn gang heeft zich ontpopt toch een gezellige bende en we lopen elkaars deuren plat en eten nu vrij vaak samen. Ik spreek meer Engels dan Nederlands, waardoor mijn Engelse spraakvermogen een enorme groeispurt gemaakt heeft. Ik zeg niet dat het foutloos is, maar het is wel vloeiend en na dagenlang aan één stuk Engels gepraat te hebben merk ik dat ik zelfs Engels begin te denken en dromen (heus waar). Engelse boeken begon ik voorheen niet aan, te vermoeiend, maar nu gaat het erin als zoete koek en ben ik joepie-poepie-blij met de trilogie van Stieg Larsson (want, speelt zich af in Stockholm woeee) die een huisgenoot voor me achtergelaten heeft.

En dan gebeurt het. Het einde is in zicht. Het einde nadert. En ik wil niet weg mensen. Ik wil Stockholm niet inwisselen voor Nijmegen. Eerst gingen wat random mensen weer naar huis, gezellig, weer wat feestjes. Maar nu vier van mijn leukste ganggenootjes vertrokken zijn, hun kamertjes leeg staan en ook een paar van mijn beste vrienden hier al de benen genomen hebben, blijf ik wat beteuterd achter. Het is smoorheet hier en er zijn gigantische monstermuggen die mijn benen tot een berglandschap omgetoverd hebben. De dagen zijn belachelijk kort, de nacht duurt welgeteld twee uur, en om 3.00 's nachts staat de zon vol op mijn raam te schijnen. Wanneer dagen lang duren plan je ze blijkbaar automatisch ook propvol, waardoor mijn ritme volledig overstuur geraakt is. Zweden pest me. Zweden wil me weghebben. En ik mis Nederland een beetje. Lekker Nederlands brabbelen, me weer hip en knap voelen (Zweden zijn té hip en té knap), mijn familie knuffelen en lekker met vriendinnetjes terrassen.

Maar eerst is er nog het afscheid. En de tranen. En de feestjes. En het besef hoe leuk ik het hier wel niet gehad heb. Hoe dierbaar de mensen me hier geworden zijn en dat ik de meeste van hen waarschijnlijk nooit van mijn leven meer terug zal zien. Ik kom terug naar Stockholm, jazeker, zo vaak mogelijk, maar deze mensen zijn er dan niet meer.

We kijken elkaar aan en weten dit allemaal. We zeggen niks. We knuffelen.

Zomer in Zweden

2011-05-30T13:40:00.013+02:00

De examens achter de rug, de essays geschreven en in het vooruitzicht niets meer dan een lange heerlijke vakantie. In Nederland dien ik mijn hier over de balk gesmeten centen weer terug te verdienen en ik ga dan ook hard aan de slag met mijn vakantiebaantje(s). Maar eerst chillen. Chillen alsof mijn leven ervan afhangt. Wellicht moet ik, koningin der hertentamens, nog een herkansing voor mijn tentamen Zweeds afronden, maar dat is dan pas over anderhalve week en dat zit wel snor. Het weer is prachtig, de vogeltjes fluiten en de Zweden zingen en ik voel me alsof ik op een schommel begeleid door mooie muziek met mijn haren en jurkje wapperend in de wind als een perfect Disney-film-fragment voortbeweeg. Tripjes in het vooruitzicht, nog even genieten van de pracht en praal dat Zweden me te bieden heeft, lekker barbecueën en mijn portemonnee driemaal binnenstebuiten keren (omdat het nu nog kan).

Bepakt en bezakt lopen een Zweed, een Noor, een Duitser en een Australiër ergens op een zandweggetje in het Zweedse berglandschap. Een Nederlander sjokt er hijgend en puffend achteraan. De Nederlander ben ik, en ik houd niet van wandelen. Na een half uur met de trein en drie kwartier met de bus moeten we nog vijf kilometer over kronkelende weggetjes en modderige bospaadjes wandelen, alvorens we het zomerhuisje van de Zweed bereiken. Ik kijk om me heen en zie snoezige rode boerderijtjes, her en der verspreid over het landschap. Ontzettend pittoresk, ik waan me in een film en verwacht ieder moment kindertjes huppelend door het grasveld met net geplukte bloemetjes in de hand en mooie strikjes in het haar, giebelend en giechelend. Zoiets. Maar eerst is het afzien. Ik heb mijn sterke bergschoenen uit de kast gehaald en probeer de rest bij te houden. Af en toe stoppen ze om de runenstenen (stenen beklad door Vikingen, jawel) te bewonderen. Eeuwenoud en sommigen zijn gigantisch en ze liggen daar gewoon. Waarschijnlijk te groot om naar een museum getakeld te worden, denk ik in mezelf. Onderweg kopen we eieren bij een boer. De eieren liggen langs de kant van de weg met een potje met geld ernaast. Stop het geld dat je voor de eieren wilt geven in het potje en neem ze mee, niemand die er naar omkijkt. We geven gul en zijn blij met onze eieren, maar bedenken ons wat later dat we nu dus met 32 eieren door de bossen moet klauteren. Toch gaat het goed. We bevinden ons in een jachtgebied waar zonder pardon elanden en rendieren van hun sokken geschoten mogen worden en de Zweed waarschuwt ons dat we daarom vooral niet het geluid van een eland/rendier na moeten doen. Terwijl ik diep nadenk over wat voor geluid die beesten in hemelsnaam maken, komen we uiteindelijk op het weggetje waar we zijn moeten. En daar, op een klein heuveltje, staat het snoezig rode huisje. Met witte luikjes. En een veranda. Enthousiast verkennen we het terrein, de wc in een huisje buiten, een barbecue-plek en volop grond om het typisch Zweedse spel ´kubb´ te spelen. We doen dit dan ook naar hartenlust (het is een soort menging van jeu de boules en flessenvoetbal) en het leven is goed. De Zweed laat ons de omgeving zien en we slenteren door de bossen. We komen uit bij heel hoge rotsen, waar we van boven naar beneden proberen te klimmen zonder onze nek/benen te breken. De natuur is prachtig. Af en toe een vliegende reiger, her en der een rendier of eland en hier en daar bevers. ´s Avonds bereiden we de barbecue voor met al het eten dat we hebben meegesjouwd, en hoewel het zonnetje straalt is het te koud om buiten te zitten en eten we ons voedsel op voor de knusse openhaard in het huisje. De rest gaat later nog in de sauna, ik ben niet zo´n saunamens, en ik nestel me in de schommelstoel voor het vuur met een goed boek. Later drinken we en kaarten we en we discussiëren over van alles. Wat was ik graag een week gebleven. Of langer misschien. Ik begrijp goed waarom die Zweden allemaal zo´n huisje hebben. Ik wil later als ik groot ben ook een Zweeds zomerhuisje. Waar ik dan iedere zomer kom. Zodat mijn kinderen later lekker door de bossen kunnen rennen in de mooie meertjes kunnen zwemmen, bloemetjes voor me plukken en door het gras kunnen huppelen. Of ze haten me, krijsen dat ze niet ´niet alweeeer naar Zweden willen´, omdat Henkje/Pietje/Keesje van de buren wél naar Spanje of Mallorca op vakantie mag. Met die gedachte val ik in slaap.

Mensen, kinderen. Ik heb zin in de komende weken!

Springa

2011-05-27T12:34:00.003+02:00

Mijn laptop laat het behoorlijk afweten. Ik sta op het punt het ding uit het raam te sodemieteren, van de trap af te laten ketsen of met een smak op de grond te smijten. Hij is sloom, laadt niks, slaat niets op en ik krijg Word niet meer geopend. Mede daarom dat ik een beetje achter loop met de blogs. Het zijn drukke weken. Familie op bezoek, vrienden op bezoek. Eindessays en tentamens. Veel rondsjokken door mijn mooie Stockholm dus; de dure winkels in Östermalmstorg showen, samen het mooie knusse Gamla stan (de oude stad) en het paleis bezoeken, een fotomoment op het uitkijkpunt bij Slussen, daar alle leuke winkeltjes langs, dan het pontje naar Djurgården nemen, het pretpark Gröna Lund uitlachen (ziet eruit alsof het ontworpen is met RollerCoaster Tycoon), met de tram weer terug naar T-Centralen, toevallig langs het operagebouw komen waar geschreeuwd wordt dat we moeten stoppen voor een foto, chillen in het mooie parkje bij Zinkensdamm en nog even langs Södermalm om hippe Zweden te spotten. Ik ben apetrots wanneer al mijn bezoekers steeds maar weer uitroepen dat ze niet gedacht hadden dat Stockholm zó mooi zou zijn. En de mensen zó vriendelijk. En dan dat water overal! En die gebouwen! Zo oud maar toch zo prachtig onderhouden! En wat is het schoon op straat! En wat een stralende zon! Wat is alles georganiseerd en wat loopt iedereen er hip bij! En wat kan je hier ontzettend goed winkelen! Ja mensen, dat is Stockholm. Kom ook eens kijken. Het is echt de moeite waard.

Gröna Lund

Ik pruts achter mijn laptop. Uiteindelijk krijg ik hotmail geopend en zie ik tot mijn grote schrik dat ik 47 nieuwe mailtjes heb sinds gisteren. Allemaal van facebook. Facebook is hét medium hier, iedereen heeft het, events worden er mee aangemaakten, er wordt mee gechat en zo weet je altijd waar ergens een feestje is. Nu is er een nieuw event. Het grote ´When are you leaving?´-event. Met een kalender, waarop iedereen in kan vullen wanneer hij/zij gaat. Ik slik. Wat deprimerend dit. Sommige mensen vertrekken alweer huiswaarts binnen één week. Ik ga ze echt missen. Iedereen voelt nu zo vertrouwd en bekend, maar waarschijnlijk zie ik slechts enkelen ooit nog terug. Ik mag nog ruim twee weken blijven, maar de tijd gaat toch behoorlijk snel nu. Alles gaat snel. Ook de nacht. Zo gaat de zon hier nu rond elf uur onder en komt hij weer op rond een uur of drie. Vanaf half vier staat de zon pal op mijn raam –ik heb witte gordijnen- en is mijn kamer hartstikke licht. De vogeltjes kwetteren en ik draai me geërgerd om en probeer tevergeefs weer in te slapen met mijn kussen op mijn hoofd. Leuke is dan weer dat je je vanaf een uur of elf ergens met een flesje wijn op een mooi eilandje kan nestelen, je rustig naar de zonsondergang kijkt en vier uur – en 3 flessen wijn- later de zonsopgang weer kan bewonderen.
We zitten aan het water en hebben het over alles. Er komt een man naar ons toegestrompeld. Met een rauwe stem zingt hij de blues. Best goed eigenlijk. Aangezien hij op drie meter afstand blijft vinden we het wel best; we roepen af en toe ´YEAAH´ tussen zijn serenade door en vermaken ons prima. Pas wanneer hij een sigaret op eet (brandend) lopen we haastig weg. We nemen de metro weer naar huis. Wanneer er mensen op bezoek zijn ben ik even geen inwoner van Stockholm, maar gewoon een tourist. Ik bewonder de stad, zoek af en toe wat op in mijn boekje en roddel in het Nederlands over iedereen die we tegenkomen. Is het bezoek weer weg, dan ben ik weer een Erasmusstudent. Nog maar twee weken. Een half jaar is te kort. Te kort om zo´n grote stad goed te kennen, te kort om de taal te kunnen spreken en te kort om een echt bestaan op te bouwen. Het Nijmeegse leven komt mede dankzij uitnodigingen voor feestjes, geregel voor nieuwe minoren, plannen voor de vakantie, mentor-mamma-schap, onderwerp voor bachelorscripte en dergelijke ook weer steeds dichterbij. Ga ik nog eens naar het buitenland, dan ga ik een jaar. Ik zeg mijn vriendinnen weer gedag, ze gaan weer naar Nederland, geef ze een dikke knuffel en loop richting de metro. Nee toch niet. Ik loop eens een eindje die kant op. Gewoon daarheen. Daar ben ik nog nooit geweest. Ik loop en loop. Ga op een bankje zitten en staar een tijdje voor me uit. Ik schrik op van een sms. ´Party tonight?!´ Ik glimlach. Vanavond even niet. Vanavond heb een date met Stockholm.

Zweedse Zon

2011-05-12T13:19:00.000+02:00

Met mijn buik op het gras ondersteunen mijn handen mijn hoofd. Ik lees een boek in de zon, maar ben zoals altijd snel afgeleid en tuur voor me uit. Ik lig op een rotsachtig heuveltje, zo’n drie minuten lopen van mijn kamer vandaan. Voor me ligt een kleine groene grasvlakte, met plagerige paardenbloempjes en van die kleine witte. Daarachter ligt een groot meer, dat uitmondt in de zee. Mooie oude bomen in bloei maken het plaatje compleet. Toch moet het water wel zoet zijn, gaat door me heen, nog geen twee maanden geleden was dit alles omhult met een dikke laag sneeuw en was het water gevangen in een ijslaag van zo’n anderhalve meter diep. Ik ben naar de overkant gelopen, nog niet heel lang geleden, het was niet glibberig; over de ijslaag lag immers een sneeuwlaag. Sneeuwschuivers reden eroverheen, maakten trajecten voor schaatsers. Studenten schaatsten naar school, huisvrouwtjes langlaufte over de sneeuwvlakte terwijl ze hun hond uitlieten, patsers vernielden de schoonheid van een onaangeraakte sneeuwlaag met hun sneeuwscooters. Het meer is van iedereen. Het was koud, maar ontzettend mooi. Nu is dit weg en hoor ik geplons van water dat tegen de rotsen op pletst. Ik ga weer overeind zitten. Mijn hoofd wordt zwaar en mijn polsen slapen; ik heb nooit begrepen dat mensen langer dan tien minuten in deze houding kunnen zitten. De zon prikt op mijn witte armen en benen, ik krijg kleine sproetjes in mijn gezicht. Ik lees het boek. Ik ben alleen. Gelukkig. Aan de overkant, in de verte, ligt een heuvel met huizen erop. Ze zijn her en der van elkaar verspreid. Van die Villa Kakelbonthuizen. Hout, gekleurd, met grote veranda’s. Wat moet dat heerlijk zijn om daar te wonen. Nog geen kwartier verwijderd van het centrum van deze prachtige stad, maar toch heerlijk in de natuur aan het water. In de verte staat een klein oud vervallen kasteeltje. Ik staar naar mijn boek. Wil wat markeren. Maar mijn tennisbalkleurige markeerstift blijkt leeg. O. Zuchtend draai ik me op mijn rug. Ik sluit mijn ogen en luister naar het water. Ja. Ik zou hier best kunnen wonen.

Van die nachten dat je naar huis gaat, de kroeg uitstapt en het al klaarlicht blijkt te zijn. Nu is dat in Zweden niet zo moeilijk; het begint tegen een uur of vier al licht te worden Rond vijf à zes uur is de zon al potsierlijk in halfvolle glorie aan het schijnen. Dat je dan door Stockholm sjokt, vanuit de bus naar de campus strompelt en mensen al op ziet staan en hun eerste rondje ziet joggen. Zij hebben al geslapen, ik nog niet. Technisch gezien lopen zij al een dag op me vooruit. Ik zie er enorm gaar uit, ogen op half elf, haren uitgezakt, moe. Vriendelijk groet ik ze. Ze knikken beleefd terug. Schuchter. Ik meur vast naar bier. Nu ga ik slapen. Morgen, o nee vandaag, weer essays schrijven. Zo’n nacht.

Niets boven Nederland

2011-05-07T23:07:00.001+02:00

Afgelopen week en komende week zijn drukke weken. Veel essays en deadlines, maar ook ontzettend veel feestjes. Zo ben ik gisteren op een vreemd feest ergens midden in de bossen in the middle of nowhere in een oude verlaten vervallen fabriek beland (geen zorgen mam, we waren met een groep van dertig mensen en keerden weer terug met zo’n honderd man tegelijk), hebben ik en mijn corridor mates vorige week de verjaardag van mijn lieve Chinese huisgenoot gevierd (die dronken was na één shot wodka ghehe) was er vandaag een verjaardagsfeest van twee meisjes en is er morgen een feest in mijn gang. Komende weken staan in het teken van afscheid en studeren, feesten en de zomer plannen. Mensen komen bij mij op bezoek, ik ga naar een vriend in Parijs deze zomer en ga mensen rondleiden door Amsterdam. Ook staat er nog een kajakweekendje gepland waarbij we de prachtige eilanden rondom Stockholm gaan verkennen. Ik wou dat het nooit ophield. Maar het einde komt in zicht en ik moet over vijf weken weer terug naar Nederland. Ik weet niet precies wat ik mis, maar ik mis Nederland toch wel een beetje. Wanneer je steeds maar met buitenlanders omgaat bedenk je je eigenlijk pas waarom Nederland zo typerend is. Een best bijzonder landje met een best bijzonder volkje. Hier wat vooroordelen na een grondige analyse nog eens opgesomd:

Nederlanders

praten verschrikkelijk. Wat een taal! Een soort van Duits (wat ook al niet echt melodieus klinkt) maar dan met die verschrikkelijk keelrochel er doorheen. Wanneer je aan iemand vraagt hoe voor hem/haar het Nederlands klinkt, krommen je tenen en voel je een golf van schaamte. KrGRKGrrrgGGkkGRRR. Zoiets krijg je dan. Alsof iemand een taal oprochelt, herkauwt en uitkotst. Ik probeer mensen tevergeefs te overtuigen dat ik uit het zuiden van Nederland komt, waar ze met een vriendelijke zachte G praten. Helpt niks. Mijn ‘harde R’ is ook verschrikkelijk. Klinkt ongeveer hetzelfde. Schijnt.

zijn saai. Daar waar de gemiddelde Erasmusstudent acht dagen per week uitgaat, vijfentwintig uur per dag zuipt en anderhalve studiepunt haalt, wordt de UB regelmatig door een kudde Nederlanders bemand. Vele buitenlanders komen rechtstreeks van papa en mama uit huis, zijn ineens vrij, weten niet goed wat ze met deze vrijheid moeten doen en zetten het op een feesten. Zij beschouwen Eramus als een gigantische lange vakantie naar Lloret de Mar. Ofzo. Wij Nederlanders zitten gemiddeld al drie jaar op kamers, hebben al flinke sociale levens opgebouwd in onze eigen stad en kennen dat gefeest nu wel. Natuurlijk houden wij van een feestje, we zijn ook de beroerdste niet, maar twee dagen per week is genoeg toch? En als we er zijn, dan zijn we er en dat zul je merken ook. Maar bovenal genieten wij van de vrijheid die we hier hebben, de sociale levens minder groot, de verplichtingen lager, en dat betekent heerlijk suffig filmpjes kijken, in parkjes hangen en chillen alsof je leven ervan afhangt. Heerlijk!

zijn soooo two minutes ago. Met name de Nederlandse man. Waar zij laffe pogingen doen om mega-trendy te zijn met hun voorzichtige inspiratieloze V-halsjes, heeft de gemiddelde 2.0 Zweed inkijk tot op de navel en laat hij zijn shirt daarbij nog eens nonchalant over zijn schouder hangen. Beblote schouders alom, borsthaar geharst, opgeschoren kapseltjes, skinny-jeans hoog opgetrokken (niks geen onderbroeken die boven de broek uitkomen; sooooo 2008) en broek in de schoen. De Nederlandse man loopt al minstens drie jaar in dezelfde broek, trekt dat shirt van vorig jaar nog maar eens in de kast en heeft al minstens acht jaar hetzelfde kapsel. Nieuwe schoenen? Mnuh. All Stars zijn immers al jaren hip in Nederland. Lekker gemakkelijk! Nederlandse meisjes proberen het nog; wij zijn meer trendy dan bijvoorbeeld Duitsers, Belgen of Engelsen. Om over Oost-Europeanen maar niet te spreken. Toch zijn wij niks vergeleken met onze blonde Zweedse tegenhangers. Een broekpak-tuinbroek-ding? Mijn haar aan één kant geschoren? Sorry. Toch maar niet.

zijn te eerlijk. Wanneer mijn huisgenoot ons kenbaar maakt dat ie zijn haren gaat millimeteren schreeuw ik: ‘NOOOO!!’ Verbaasd word ik aangekeken, hoezo niet? Ik leg hem uit dat het waarschijnlijk heel lelijk bij hem is, hij krijgt er vast een dikke kop van, zijn haar is mooi hoe het nu is. Zoveel directheid is not done. Hij is zichtbaar beledigd, evenals twee andere huisgenoten die hun haar ook zo kort hebben. Ik probeer mezelf nog te verbeteren; bij sommigen is het misschien niet heel lelijk, maar ik houd nu eenmaal niet van gemillimeterde koppies. En ik zal zeker niet geforceerd zeggen ‘ahh.. moooi!’ wanneer hij met zijn gemillimeterde hoofd van de kapper af komt. Te laat. Snel wordt er een ander gespreksonderwerp aangekaart. Ik houd me maar wat meer gedeisd in het vervolg.

zijn nationalistisch. Koninginnedag, belachelijk enthousiast over het Nederlands elftal. We pakken iedere gelegenheid aan om in het oranje uitgedost te kunnen zijn. Vrijwel iedere Nederlander kan het eerste couplet van het volkslied meeblèren. Dat is helemaal niet zo normaal heb ik ontdekt. Fransen kunnen hun eerste zinnetje meedreunen, Amerikanen kennen veelal hun volkslied ook wel, Engelsen misschien nog een beetje, maar de rest van Europa heeft over het algemeen geen idee wat er precies gezongen wordt in hun volkslied. Ze kunnen het hoogstens een beetje neuriën. Wanneer wij in het buitenland een Mede-lander ontmoeten roepen we: ‘Heuujjj’ Of iets dergelijks. Het schept direct een band. Logisch zou je zeggen. Toch niet. Zweden schijnen dat niet te doen. Die hebben niet zoveel met hun land. Bij de vraag tijdens een college of zij zich ‘Zweed’ voelden, zeiden de Zweedjes volmondig ‘Nee.’ Ik, zeer verbaasd, vroeg waarom niet. ‘Wij zijn Europeanen, Scandinaviër misschien, mnuh. We zijn gewoon. Individueel?’ Rare lui. Wij zijn Nederlanders! Heuujj!

klitten niet samen. Alhoewel. Niet zo als de Fransen/Spanjaarden/Italianen dat doen. Zij brabbelen schaamteloos hun eigen taaltje wanneer er iemand bij is die de taal niet verstaat. Ik betrap mezelf en mijn landgenoten er dikwijls op dat we nadat iemand anders al afgehaakt is we nog steeds tien minuten lang in het Engels tegen elkaar staan te praten. Totdat iemand opmerkt: ‘O. We praten Engels.’ Nu moet ik zeggen dat ik heus wel met Nederlanders om ga hier. Dat is toch net wat gemakkelijker communiceren, je kan je beter in elkaar inleven en je hebt meer dingen gemeen. Toch heb ik nog maar een paar Dutch-only-nights gehad. Inclusief Koninginnedag. Die Fransen/Spanjaarden/Italianen zie je overal in kuddes. Zo.

worden niet serieus genomen. Heus. Wanneer je trots (zie kopje 4) zegt dat je uit Nederland komt wanneer je dat gevraagd wordt, kijkt men je eerst verward aan. Er is me zelfs al een paar keer gevraagd: ‘Where in The Netherlands? Belgium or Holland?’ Zucht. Wanneer je vertwijfeld ‘Holland’ zegt, roept men meteen: ‘Aaahhh Amsterdam! Coooooool!!’ We liggen met heel Nederland de hele dag stoned op straat, roken wiet, gebruiken drugs, gaan naar de hoeren en zijn allemaal homo of dan toch ten minste bi Toen ik in een normaal gesprek met een Pools meisje vertelde dat ik mijn master misschien in Amsterdam ga doen, begon ze te lachen en zei ze dat er dan wel niet veel van studeren terecht zou komen. Toen ik haar toebeet dat Amsterdam gewoon een mooie stad en heus wel meer dan drugs en prostitutie is snoerde ik haar de mond. Grmbl. Wel vinden ze ons cool en zijn we geliefd. Nog nooit een kwaad woord gehoord over Nederland. Dat is wel anders dan wat ik van sommige Duitsers hoor, de arme stakkers.

zijn zuinig. Jawel. Waar onze zuiderburen er al sinds jaar en dag flauwe grappen maken, heeft de rest van de wereld geen weet van ‘gierige Ollanders’. Toch zijn wij gierig. En mocht dat nou eens goed van pas komen in een duur land. In een duur land waar veel waarde gehecht wordt aan self service, zodat je steeds opnieuw je koffie bij kan vullen. (Jaja, denk aan IKEA, daar kan dat ook, je ijsjes mag je zelfs zelf tappen! Wat een land!) Zo vaak je maar wilt! Misschien word je na drie keer bijvullen wat vreemd aangekeken, maar dat weerhoudt de Nederlander niet om na vijf koffie, waarvan vier gratis, stuiterend van de cafeïne het café te verlaten. Ook is vrijwel overal gratis tapwater te krijgen. Gratis! Kan je gewoon zelf bijvullen! Ideaal; gewoon geen drinken bestellen en blijven profiteren van het gratis water. Moeten ze in Nederland niet proberen. Daar schotelen ze je niet voor niets water uit een fles voor als je om tapwater vraagt; betalen moet je, anders zou heel Nederland hun watertje keer op keer gratis bij komen vullen.

zijn leuk. Ja lieve Nederlanders. Ik mis jullie en ik mis Nederland. Ik mis fietsen, ik mis de Albert Heijn, ik mis de Knorr-wereldgerechten, ik mis lekker terrassen met een rosébiertje zonder diep in je portemonnee te hoeven graven, ik mis het brood, ik mis boerenkool, ik mis rookworst, ik mis erwtensoep, ik mis perenijsjes, ik mis gezeik op de NS, ik mis hagelslag, ik mis Nederlandse liedjes meeblèren tijdens uitgaan, ik mis het slonzige van de Nederlanders, ik mis niet vreemd aangekeken worden als je met slippers, onopgemaakt en een bril op je net wakker geworden snoet de plaatselijke supermarkt betreedt, ik mis de voorgesneden groente, ik mis boontjes (heb je hier niet!), ik mis Koninginnedag, ik mis Bevrijdingsdag, ik mis de slechte TV-programma’s en natuurlijk mis ik jullie. Want ondanks de eigenaardigheden zijn Nederlanders toch best een beetje leuk hoor.

Struikelend

2011-05-01T11:09:00.002+02:00

Onlangs werd ik door iemand hier bijna liefkozend ‘Bridget Jones’ genoemd. Zeer vermakelijke films en boeken, maar toch een twijfelachtig compliment. Is het wel een compliment? Toen ik enkele dagen daarna mijn lenzen in probeerde te doen terwijl er nog wat nagellakremover aan mijn vingers zat zodat mijn ogen zowat uit mijn kassen brandden, ik met tranende ogen mijn handen wilde wassen, de kraan aanzette die blijkbaar nog op douchestand stond zodat ik mezelf met kleren aan en brandende ogen per ongeluk op een douche trakteerde waardoor ik vervolgens bruut een einde maakte aan mijn good hair day en kletsnat en verblind de kraan weer dichtdraaide begon ik te twijfelen: misschien is de bijnaam wel terecht. Mijn twijfel veranderde in een aarzelende bevestiging toen ik op een ongemakkelijk moment tijdens een doodgevallen zeer serieuze conversatie eruit floepte: ‘Yesterday I ate a chicken heart!’ Jawel, het was de waarheid, maar zeker niet het geschikte moment om dit mede te delen. Verder ben ik toen er nog ijs en sneeuw lag tientallen keren op mijn snufferd gegaan, noemde ik tijdens mijn reiscommissiepraatje onder het luisterend oor van zo’n vijfentwintig aandachtige toehoorders de reisorganisatie ‘scanbalttours’ per ongeluk ‘scumbagtours’. Ook blijk ik, frisse kersverse vrijgezel, een hopeloos slechte versierder. Mijn vlotte babbel en door mijzelf zo geestig gevonden woordgrapjes slaan in het Engels niet echt aan bij de Zweden/Denen/Noren/Spanjaarden/Australiërs/Amerikanen/Fransen/Duiters etc. Sommigen proberen nog een beetje ongemakkelijk doch vriendelijk te glimlachen alvorens ze met een vage smoes er vandoor spurten, anderen staren me met half opgetrokken wenkbrauwen aan en draaien zich om, terwijl ik nog zachtjes nahinnik om mijn eigen grap, die heus heel lollig was.

Op vrijdagavond sta ik samen met twee Nederlandse vriendinnen bij de Nederlandse Ambassade. Er is een rij, maar al snel mogen we naar binnen. Eenmaal binnen dringt de geur van haring tot in je verste neusholtes door. Men krijgt een blaadje in zijn/haar handen gedrukt met het Wilhelmus erop, en we dienen met zijn allen nationalistisch als we zijn het volkslied te zingen. Ook wordt er gehiep-hoi’d op de koningin. Vriendin 1 wil ons trakteren op een wijntje. Wanneer we erachter komen dat de wijn en bier warempel gratis zijn kan de avond niet meer op. We stalken de man die met bitterballen rondgaat en rennen enthousiast van kraampje kaas naar kraampje rookworst. Heerlijk! We springen van enthousiasme in het rond en slaken kreetjes van geluk. Ik hoor wat mensen en kindertjes Zweeds brabbelen, maar het Nederlands voert de boventoon. Roddelen over mensen kan dus niet meer, we komen een grote groep Nederlandse kerels tegen en ouwehoeren slap. Borrelen. Ouwehoeren. Bitterballen. Wat wil een mens nog meer? Tweeënhalf uur later worden we op straat gezet; het feest is over. Een kudde in het oranje uitgedoste mensen strompelt door de straten van Stockholm om de avond in een kroeg te eindigen. Ook al is het een dagje te vroeg, dit is toch wel de meest speciale Koninginnedag die ik ooit gehad heb.

De volgende dag sta ik weer vroeg naast mijn bed. Het is Valborg, oftewel Walpurgisnacht. Een nationale feestdag, vergelijkbaar met, jawel, onze eigen Koninginnedag. Niet qua inhoud, ze zijn hier niet zo monarchistisch, maar wel qua omvang. Oorspronkelijk is het feest ontstaan om met grote vuren boze geesten te verdrijven, nu draait het vooral om veel drinken en veel dansen. Jong en oud doet mee, draagt gekke witte petjes en zingt gekke liedjes. In Uppsala wordt dit veel groter gevierd dan in Stockholm, dus nemen we de trein naar Uppsala. Daar aangekomen nestelen we ons in het park tussen duizenden andere mensen. Barbecueën en alcohol nuttigen in het openbaar is geen probleem in Zweden, dus iedereen lurkt aan zijn zelf meegenomen drankjes en draait worstjes om op hun eigen meegebrachte barbecue. Ik strompel in het rond en raak op een gegeven moment iedereen kwijt. Al sms’end dool ik door de menigte, waarna ik over een barbecue struikel en honderd keer mijn excuses aanbied. Gat in mijn panty. Geen bereik met mijn telefoon. Vreemde stad. Hm. Laat ik mijn befaamde methode maar hanteren: net zo lang ronddolen tot je de weg en je mensen weer terugvindt. En ja hoor. Daar zijn figuren. Ik ren erheen, laat de betreffende persoon al grappend schrikken door hem bij zijn schouders te pakken. BOE! De figuur draait zich om en is tot mijn schrik een andere figuur. ‘O. Oeps.’ Stamel ik. Sneller dan mijn eigens schaduw verdwijn ik weer in de mensenmassa. Uiteindelijk vind ik weer wat mensen die ik ken, en ik vertel ze in geuren en kleuren mijn vers meegemaakte avonturen. Hoofdschuddend trekken ze me mee. Het is steenkoud buiten, als de zon doorbreekt is het te doen, maar wanneer de zon verdwijnt en de wind opkomt klappertanden we als kangoeroes op de Noordpool. Verkleumt zit ik daarna met wat andere bekende mensen (ik ben een soort van zwevende kiezer hier; ga steeds met andere groepjes mensen om, ligt er maar net aan waar ik zin in heb en wie ik vinden kan) blauwbekkend aan een kopje koffie. Het is wel weer mooi geweest. We gaan naar huis. Na een treinritje van veertig minuten neem ik bij de metro afscheid van mijn mensen, zij wonen op een andere campus, en loop ik met een stroom studenten richting mijn campus. ‘LINDA!!’ hoor ik in de verte. Achteromkijkend en zoekend naar een bekende kop loop ik door. BAM. Pardoes tegen een lantaarnpaal. De persoon in kwestie piest bijna in zijn broek van het lachen, samen met wat onbekende omstanders, terwijl ik over de pijnlijke plek op mijn voorhoofd wrijf. Hij klopt me troostend op mijn schouder en weet me te vertellen dat ik een vermakelijk persoon ben. Tja. Als de geniaal verzonnen woordgrappen wegens de taalbarrière niet aankomen moet je nu eenmaal andere wapens in de strijd gooien. Hiep hoi. Au.

Zweven

2011-04-21T19:33:00.004+02:00

Ik zit in de metro en staar voor me uit. De muren flitsen voorbij, mensen zijn zonnig gekleed. Met mijn oordopjes in mijn oren probeer ik me op mijn gedachten te concentreren. De metro is slechts een decor. Alles is een beetje een wirwar. ‘Do you ever feel, like a plastic bag?’ Hoor ik. Ik lachte me suf toen ik Katy Perry voor het eerst deze zin hoorde blèren. Versta ik dit nu serieus goed? Hoe onnozel kan een lied zijn. Maar nu voel ik me een beetje als ik plastic zakje, dat op de wind zweeft. Dromend door Erasmus heen. Alles gebeurt gewoon. Sommige dingen gaan ineens heel erg mis, zonder dat het aan mezelf te wijten is. Normaal gesproken ben ik geen plastic zak, maar ben ik als zo’n opwindbeestje. Zo’n kuikentje, of varkentje, weet je wat ik bedoel? Die draai je op, en begint dan met een hupsende beweging één richting op te manoeuvreren, net zo lang tot het een rand van een tafel of ander object tegenkomt; dan dondert het ding er vanaf en stopt het met bewegen. Tot je het weer opdraait en overeind zet. Mij kan je gelijk zo’n ding ergens razend enthousiast mee maken. Ik word hyperactief, spring in het rond, heb het doel voor ogen en stort me er als een gek in. Totdat ik op mijn bek ga. Dan laat ik me niet kisten, spring overeind en hobbel weer verder, een andere richting op.

Maar nu niet. Nu ben ik dus als een plastic zak. Rustig. Kalm. Afwachtend. Ik weet het anders ook niet meer.

Behalve in Riga, dat was weer heel andere koek.

Gefotografeerd door Jeroen Pool, die goddank het konijn ook zag.

Een lange stoet van mensen loopt richting het schip. De zon schijnt, maar het waait wel hard. Ik sjouw achter de rest aan; de weg vinden was nooit zo mijn ding. Op het schip aangekomen worden we wederom verwelkomd (zie Tallin) door het welkomscomité: een trommelende man met een salsadanseresje ernaast. We haasten ons via onze kamer richting het dek, alwaar we met een gin-tonic op een leuke reis toosten. Iedereen is er. Inclusief dertienhonderd andere studenten die ik niet ken. Bekende snoeten blijven opduiken, mensen die ik ken kennen plots ook andere mensen die ik ken. Eén grote Erasmusfamilie. We zitten lekker in het zonnetje en laten Stockholm achter ons. Eenmaal in open wateren gaat de tax free shop open. Vijftienhonderd dolle studenten, want: allemaal onderdrukt door de Zweedse staat die ons dwingt abnormaal hoge prijzen voor de alcohol te betalen, haasten zich naar de winkel. Wij ook. Maar wanneer we de rijen zien maken we rechtsomkeert; alcohol kopen kan straks ook nog. Het is een leuke avond. Ik chill een beetje in onze hut en we kletsen wat af. In de discotheek op de boot zitten enge dronken handtastelijke Spanjaarden, dus daar willen we niet heen. Jakkes. Een beetje op tijd ga ik slapen.

De volgende ochtend zijn we er; in Letland. Riga ligt er zonnig bij. Riga is de grootste stad van de Baltische landen, maar oogt bepaald niet als een metropool. Het voelt allemaal erg Oost-Europees. Russisch. Maar toch ook weer niet. Er loopt een man rond in een roze konijnenpak. Hij doet niks. Hij loopt verdwaasd en sloom rond. Ik sta even naar hem te kijken, maar word dan weggetrokken door vrienden. Niemand anders lijkt hem gezien te hebben. Dan niet. De taal is vreemd, lange woorden, gekke letters. Mensen zijn wat grauwig en stug, ze spreken slecht Engels. Toch is er een zeer mooie oude binnenstad. We zitten lekker op het terras en bezoeken de prachtige Russisch-Orthodoxe kathedraal. Alles is vrij goedkoop en we doen ons tegoed aan heerlijk eten. Toevallig is er kermis. Tot mijn verbazing zijn er een paar van mijn Erasmusmakkers die nog nooit een kermis gezien hebben. Ik houd niet van kermissen en probeer iedereen er snel doorheen te zeulen. Dit mislukt. Mensen willen in het reuzenrad. Jakkes.

Tegen de avond moeten we weer terug, we zijn zelfs een beetje laat en rennen richting de het schip. ‘Laten we proosten op deze reis!!’ roep ik enthousiast, terwijl ik mijn glas hef. Meer mensen komen in de hut, we drinken, praten, lachen, zingen en doen spelletjes. Iedereen laat zijn aankopen uit de Tax Free met grote trots zien. Ik proef een beetje van dit, een beetje van dat. Ken je dat? Van die momenten dat je denkt: ‘Ja. Zo moet het altijd zijn!’ Terwijl we goedgemutst richting de discotheek liepen had ik zo’n moment. Zo’n moment van helemaal gelukkig zijn. Ik sta in de karaoke-bar ‘Titanic’ mee te schreeuwen. Ik dans in de discotheek en beeld liedjes uit. Ik geef een rondje. Ik sta op het dek naar de zee te kijken. Ik praat wat. Ik lach. Ik doe mijn ogen open. Ik kijk rond en voel me gedesoriënteerd. Ik lig in mijn bed. Mijn hutgenootjes wensen me lachend een goedemorgen toe. ‘Wat.. Zijn we er al..?’ mompel ik verward. We zijn er al. Stockholm wacht. Ik sjok met een doos goedkoop Ests bier onder mijn arm richting het metrostation. Doodop. Eenmaal op mijn kamer vind ik ergens nog de energie om mijn schoenen uit te schoppen en in bed te duiken. Ik slaap een gat in de dag. Wanneer ik wakker word bekijk ik mijn mail. Slecht bericht over een tentamen, slecht bericht over een Zweeds vak hier dat me opeens tegenwerkt en een hele hoop studiewerk en deadlines in het vooruitzicht. Over twee maanden is de Erasmusdroom voorbij, dringt het tot me door. ‘Laat me slapen’ zing/ mompel ik zachtjes. Ik slenter weer richting bed.

Ik droom over een roze konijn. Ik droom dat ik slomig zweef. Ik slaap.

Stom Stockholm

2011-04-14T11:18:00.002+02:00

Dat Erasmusgebeuren mag dan wel de ervaring van je leven zijn, en natuurlijk is hier alles schitterend en fantastisch. Ik geniet volop, vind het hier geweldig en wil er niet aan denken dat over twee maanden dit alles alweer afgelopen is. Maar natuurlijk zijn er ook stomme dingen. Aangezien mijn wel en wee toch hier op het internet te vinden is, zal ik jullie bij dezen trakteren op een inkijkje van mijn ergernissen. Leest ende huyver!

Het is stom dat:

- het niet meer sneeuwt. - Ja ik vond dat leuk ja.

- het ook niet bijster warm is. - Alles of niets hè.

- ik geen fiets heb.

- men het Nederlands een vreselijk lelijke taal vindt. – Aangezien ik het studeer.

- er overal, in elk koffiezaakje (die ook weer overal zijn), in Zweden van die heerlijke, snoezige, mooie taartjes te vinden zijn, maar dan ook echt overal. -Die dingen zijn godsgruwelijk lekker en ik eet mij daar gaarne tonnetje-rond aan. Meer jammer is dat ik wegens enkel-pech nog steeds niet sporten mag en hierdoor vrees dat jullie me straks niet meer herkennen omdat ik 100 kilo aangekomen ben.

- ik na het eten van zo’n godsgruwelijk lekker maar o zo machtig taartje dat geval nog urenlang in mijn maag voel zitten, waar het zich lijkt op te hopen zoekend naar een plek in mijn lichaam waar het zich blijvend wil nestelen. – Of denkt vet niet zo.

- ik op mijn beste Zweeds wat probeer te bestellen, waarna de desbetreffende Zweed hele zinnen in het Zweeds terugtettert, waar ik dan dus niks van versta. – Pratar du Engelska?

- ik internet met een kabeltje heb. – Wat het onmogelijk maakt om lekker vanuit mijn bed filmpjes te kijken.

- zoveel Erasmus-studenten vreemd gaan. – My gilfriend doesn’t mind!

- tweederde (schatting van Linda, 2011) van de relaties hier dan ook kapot gaat. – Ze vallen bij bosjes.

- ik heus alle boeken die gelezen moeten worden probeer bij te houden, maar mijn Zweedse klasgenoten me volgens mij niet geloven. – Ik had écht gewoon niet goed op het rooster gekeken, ik dacht dat dat boek van volgende week deze week moest, écht!

- Zweden 18 maanden zwangerschapsverlof krijgen. – Wat verdeeld mag worden over man en vrouw, hoe geëmancipeerd.

- wanneer vrouw + man ervoor kiezen saampjes 9 maanden te delen, ze lekker een half jaartje op wereldreis gaan met de kleine, doodnormaal.

- kinderopvang in Zweden gratis is.

- je dan ook struikelt over de Zwangere Zweden, baby’s en kleuterklasjes. – Waarom ook niet, ze hebben geld en ruimte zat.

- Zweden naast een huishoudster vaak ook iemand in dienst hebben die de boodschappen voor ze doet. – ‘Maar voor een lijstje met ingrediënten voor de komende week moet je echt best wel lang nadenken hoor, onderschat dat niet!’ Aldus mijn informatiebron.

- mijn Engels nog steeds niet vloeiend is. – Om over mijn Zweeds maar niet te spreken.

- ik geen geld heb om mijn nieuwe vrienden van over de hele wereld op te zoeken.

- mijn enkel het nog steeds niet goed doet. – Dat heuvelachtige landschap werkt ook niet echt mee.

- Stockholm zo ontzettend veel mooier is dan Nijmegen of Oss. – Beetje jammer voor als ik weer terug ben.

- de Zweedse mannen minder aantrekkelijk zijn dan verwacht. – Mooiste mensen op aarde was me ooit verteld.

- Zweedse mannen je ook daadwerkelijk bellen als ze dat beloven, op de meest onverwachte momenten. – Waardoor ik van pure schrik de telefoon snel wegdruk, me de rest van de dag afvragende of ik nu terug bellen moet, hem negeren zal, of misschien toch maar een sms ga sturen.

- iedereen zoveel gaat stappen steeds en ik me beperk tot slechts één a twee maal in de week, waardoor ik een saaie muts lijk. – Ik word te oud voor die onzin. (Lees: aaaarg geld raakt op!)

- je terug naar Nederland moet komen vliegen voor tentamens. – Spreekt voor zich.

- het Vlaams over zoveel meer mooie fascinerende woorden lijkt te beschikken dan het Nederlands. – Of willen de Belgen gewoon een beetje hip en belangrijk doen?

- we geen kat op de gang hebben. – Ik wil wat te knuffelen!

- iedere lezer – ja, jij ook- bij het bovenstaande meteen dacht: Ja Linda, zoek dan eens een vent, dan hedde wa te knuffelen. – Geef maar toe.

- mijn broer in Albanië zit en ik hem nog amper gesproken heb.

- die köttbullar (Zweedse gehaktballetjes) zo razend populair zijn in Zweden. – Gewoon veredelde, ronde, vettige frikadelletjes, als je t mij vraagt.

- ik stiekem sommige mensen toch best een beetje mis.

- de ‘New Kids’ in België en zelfs in Duitsland bekendheid schijnen genieten. – Houd je bek jonguh!

- ik op de Zweedse radio steeds een lied voorbij hoor komen, waarin een kerel met een zware stem ‘like a prayer’ van Madonna covert. Dat is toch gek? – Of is dat in Nederland ook een hip lied.

- in de hippe wijk ‘SoFo’ iedereen een beetje hip doet. - Inclusief hippe grote bril, Apple-laptopje, te hippe kleren geshopt bij te dure maar o zo hippe tweedehands winkeltjes en maar doen alsof ze alles weten en zeer belangrijk en hip zijn. Vermoeiend zulke mensen.

- sommige Zweedse meisjes toch wel angstvallig vreselijk mooi zijn. – Grmbl.

- mijn kamer tussen twee gangen inzit, waardoor ik steeds wanneer ik de keuken in wil de voordeur open moet trekken, de code in moet voeren en binnen vijf seconden de tussendeur open moet trekken. – Arme ik.

- mensen Nederland niet associëren met klompen, tulpen en molens, maar enkel linken aan drugs.

- Zweedse les van 18.00 tot 21.00 op donderdagavond is. – Wat zijn dat voor tijden?

- het Nederlands niet beschikt over zo’n ontzettend handig systeem qua familieaanduidingen. – In het Zweeds is de moeder van je moeder ‘mormor’, de vader van je moeder ‘morfar’, de moeder van je vader ‘farmor’ en de vader van je vader ‘farfar’. Broer van je moeder is trouwens 'morbror', broer van je vader is, jawel, 'farbror'. Geniaal.

- ik in Nederland geen eigen douche of wc heb. – Maar moet delen met 10 mensen.

Ziezo, dat was mijn klachtenregen.

En dan ga ik nu, na zo'n half uur gedoucht te hebben, taart eten in SoFo (ik behoor zelf immers ook tot de hippen der aarde), daarna college (ojoj mijn boek is nog niet uit), daarna Zweedse les , vervolgens lekker gehaktballetjes-spaghetti eten met wat mensen en daarna stappen. Morgen ga ik een beetje rondsloffen in de stad, lekker tweedehandswinkeltjes afstruinen. Ook moet ik nog bedenken wat ik mee ga nemen op mijn reis naar Riga volgende week. Zucht.
Wat een köttleven.

Naar Nederland

2011-04-12T00:08:00.004+02:00

Dit was misschien wel de vreemdste week tot nu toe. Ik ging terug. Terug naar Nederland. Om vervolgens me daar weer vol in mijn oude leven te storten. Inclusief familie, tentamens, studiegenoten, docenten, vrienden, stappen, goedkope alcohol, kaas, boerenkool, terrassen, pindakaas, Febo, fietsen, treinen en de UB. Ik kwam thuis, werd geknuffeld, omarmd en warm verwelkomd. Alles was raar. Maar toch ook weer niet. Natuurlijk ben ik niet heel lang weggeweest, drie maanden maar, maar mijn leven is hier zó veranderd sindsdien. Ik heb zoveel nieuwe mensen leren kennen, ben naar Lapland en Estland geweest, heb intussen een nieuwe taal onder de knie weten te krijgen, ken de weg in Stockholm al aardig goed en ben hier zogezegd ‘gesettled’. Op de een of andere manier ging ik ervan uit dat Nijmegen stopt met bestaan wanneer ik er niet ben. Maar het Nederlandse leven schijnt maar door te sukkelen, iedereen draait er in mee, behalve ik. Raar. Echt gek. Ik voelde me schizofreen. Ik wilde helemaal niet terug. Bah. Maar o wat was het fijn om iedereen weer te zien. En te knuffelen. En overal Nederlands te kunnen babbelen. Maar o wat was het een verschrikking om de UB binnen te wandelen, wetende dat ik twee verschrikkelijke tentamens moet maken. En moet halen, wil ik mijn bachelor dit jaar nog afgerond hebben. Zoekend in de UB naar een computer. Waar ik nadat ik er eindelijk een veroverd heb (ik mis de snelle Apple’s in Stockholm), via facebook zie dat het Stockholmse leven ook gewoon doorsukkelt zonder mij. Het draaide me allemaal voor de ogen. Nog net niet zwaaiend met mijn armen boven mijn hoofd ben ik de UB uit gevlucht.

Ik trek mijn fiets uit het rek en fiets op hoge snelheid weg. Ik wil weer naar huis. Het is warm in Nederland. Een stuk warmer dan in Zweden. Op automatische piloot spurt ik in de zon met een veel te slappe band richting het station. Ook raar. Want ik woon nu niet op mijn kamer, maar bij mijn ouders. Dus ik pak de trein. Ik zie bekende gezichten, mensen die ik half van gezicht ken. Mensen voor wie ik helemaal niet weg ben geweest, mensen voor wie ik hier gewoon hoor. Ze groeten me, ik groet verward maar vriendelijk terug. In de trein zie ik het Nederlandse landschap aan me voorbij trekken. Thuis aangekomen eet ik wat mijn moeder heeft gekookt, hierna studeer ik hard. Ook zoiets. Ben ik hier in Nederland, wil ik leuke dingen doen en iedereen zien, moet ik leren. Van de andere kant, zonder die verdomde tentamens was ik hier niet eens, dus leren moet.

De volgende dag zie ik nog meer mensen. Sommigen zijn zelfs speciaal naar de universiteit gekomen om me te zien. Ik eet een broodje kroket. Hierna ga ik naar mijn tentamens. Ik vind het leuk wanneer een studiegenoot me ‘knäckebröd’ noemt. Ik vind het ook leuk wanneer de docent ‘Haa onze reiziger!’ roept. Ik bloos een beetje van trots wanneer een andere studiegenoot zich omdraait en me toefluistert dat ie mijn blog trouw leest. Ik voel me wat beter, maak mijn tentamens braaf en ga weer naar huis. De volgende dag moet ik weer vroeg naar de studieadviseur, waarna ik lunch met een vriend op het terras. Het is heerlijk weer. Echt heel warm. Ik zit een uur in de zon. Nu vindt mijn huid de zon al nooit zo leuk, maar nu ze maandenlang temperaturen van onder de 0 heeft moeten doorstaan, blijkt 23 graden Celsius toch echt teveel gevraagd. Ik verbrand. Mijn hoofd is rood. Als een tomaat. Hij glimt ook een beetje. Nu moet ik op stap. Mensen lachen me uit om mijn verbrande snoet. Het is allerminst aantrekkelijk; arme ik.

Na een avond flink stappen, ronddansen, knuffelen en meeblèren met de meest slechte Nederlandse muziek, samen met mijn lieve vriendinnetjes en zusje, wordt het weer tijd om naar huis te gaan. Naar Stockholm welteverstaan. Ik stap op het vliegtuig en zeg Nederland gedag. Nog steeds voel ik me gek. Alsof mijn ingewanden verkeerd om ondersteboven achter elkaar zitten, zoiets. De terugreis verloopt (ondanks de pindakaas die me is afgenomen omdat het niet mee mocht in mijn handbagage, boehoe!) stukke voorspoediger dan de heenreis. Heen zat ik naast een enge Duitser-op-leeftijd die het nodig vond me een stuk of twintig keer te vertellen hoe mooi ik wel niet was en maar niet stopte met vragen of ik een vriendje had. Voor jou wel, Herr Schweinhund. Gatver. Nu zit ik naast een vriendelijke Vlaming die gezellig wegbabbelt. Wanneer we bijna landen voel ik een kriebel. Ik zie de talloze eilandjes, het water, de ontelbare bomen, het heuvelachtige landschap en krijg een grijns op mijn smoel van hier tot ginder. We landen, ik neem de bus richting Stockholm en wiebel ongeduldig op en neer. Wanneer we na een uur langzaam de binnensteden binnen rijden word ik blij; bijna thuis!

Eenmaal op mijn kamer aangekomen gooi ik mijn koffer neer, fris me op en ren naar het feestje dat al enkele uren zonder mij aan de gang is. Ik loop binnen, mensen rennen enthousiast op me af en schreeuwen dat ze me gemist hebben. Ik word geknuffeld, omarmd en warm verwelkomd. Ook krijg ik een stuk of acht keer te horen dat ik zo’n mooi kleurtje heb. ‘Maar het is verbrand..’ stamel ik in het Engels. ‘Dat geeft aan dat het warm weer was, wij zijn jaloeeeers!!!’ zegt de rest. Een Spanjaard en een Amerikaan weten me te vertellen dat het reuze snoezig is als je rode wangetjes hebt. Mijn knalrode neus + voorhoofd denken ze vast voor het gemak weg. Het wordt een korte avond – ik ben doodop- en na een paar uur lig ik tevreden in mijn bed.

Vandaag had ik weer college. En zo sukkelt mijn Stockholmse leven ook door, synchroon aan dat van de rest in Nijmegen. Eigenaardig. Vreemd. Maar potjandorie heerlijk.

Zingend door Zweden

2011-04-03T22:47:00.003+02:00

Soms gebeuren er slechts enkele dingen in een week die de moeite waard zijn om in mijn blog opgenomen te mogen worden. De ene week zijn dat er tallozen, de andere week wat minder. Afgelopen week was zo’n week met zeer veel opmerkelijke gebeurtenissen. Ik kreeg bezoek van Noor en Jelle, die met hun neus in de boter vielen omdat hun eerste volle dag Zweden werd overschaduwd door enorme sneeuwbuien. Dat weerhield het dappere duo niet om als ware toeristen fikse wandelingen door mijn geweldige stad te maken. Helaas had ik het ontzettend druk en kon ik ze niet de hele tijd vergezellen. Met mijn hertentamens in Nijmegen in het vooruitzicht, een romannetje hier en een essaytje daar en als framboos op de taart een grote presentatie (in het Engels, brrr), heb ik het merendeel van mijn week in de UB doorgebracht. Hierdoor heb ik tot mijn grote spijt het gigantische kussengevecht dat midden in het centrum van Stockholm georganiseerd werd moeten missen. Ik moest studeren. Toch heb ik leuke dingen gedaan. Ik ben naar de bioscoop geweest en heb Black Swan gezien (ENG!!!), ik heb mijn Franse makker wit weg zien trekken en bijna zien sterven na het eten van zeer pittig Indiaas eten (hilariteit alom), ik heb geleerd dat Perkamentus de Tweede Wereldoorlog heeft opgelost, ik ben door een andere Fransman uitgescholden voor ‘ridiculous fucking crazy bitch, I hope not all Dutch people are like you!!!’ (incl Frans accent), ik heb met Zweden een discussie gevoerd over Lucebert en ik heb een gorilla zien strippen.

‘Wat zeg je nu Linda, Lucebert?’ ‘Huh, een gorilla zien strippen? Dat KAN toch niet!’ ‘O jawel, ik lieg niet.’ ‘Nou Linda, enige toelichting is welkom.’ ‘Okee.’

Ik sta in de rij voor hét hot-and-happening-feest van de week. Het vindt plaats in het Fotografiska Museet; een museum voor fotografie. Deze is gesetteld in een grote loods aan het water, en ziet er bijzonder hip uit. Het is ook heel hip. En er zijn veel hippe mensen. Ik ben er ook. Ik sta drie kwartier in de rij te bibberen (het sneeuwt) maar uiteindelijk mogen we naar binnen. Het is ontzettend leuk versierd. Overal hangen ballonnen, er is een bodypainter en er zijn bangelijk hippe figuren. Voornamelijk stylishe homo’s en lesbiennes, maar die zijn bijzonder hip in Stockholm. Er lopen zelfs wat travestieten rond. Ik vermaak me kostelijk en dans in het rond. Het bier is niet zo duur, ik ontmoet gezellige mensen, de muziek is goed en iedereen is blij. Opeens kijkt iedereen één richting op. Automatisch kijk ik mee. Er staat een aap op het podium. Geen echte natuurlijk, maar een man/vrouw (kon ik op dat moment niet zien) verkleed als gorilla. Het beest heeft een banaan in de hand en begint er op discutabele wijze mee te dansen. Het springt van het podium af en de pumps die zij onder haar pak draagt zijn nu zichtbaar. Ze danst in het rond. Ineens gaat het pak uit. Behalve het masker. Een soort van vreemd showtje wordt opgevoerd en de bananenschillen vliegen in het rond. Opeens gaat ook de broek uit. En het shirt. Dan de BH. Dan de onderbroek. O. Het is een man. Of niet? Iedereen dringt nu nieuwsgierig naar voren. Ik zal jullie de details besparen (ja het was een man), maar het was zeer apart. Na het einde van zijn act applaudisseerde iedereen en hupte de man haastig en naakt op zijn pumps weg. We dansen weer verder. Leuk om te weten is dat de Zweden bijzonder kalm omgaan met dronken mensen. Gedraag je je ietwat laveloos? Dan word je vriendelijk op je schouder getikt, je gevraagd waar je vrienden zijn, je vrienden worden gehaald en je wordt met een vriendelijke zwaai het pand uit gebonjourd. Stribbel je tegen? Dan word je in een ontnuchteringshok gestopt en geven ze je een uurtje later nog een kans. Vechten doen ze niet, Zweedse uitsmijters hebben een engelengeduld. Maar dronken mensen moeten ze niet. Het was nog lang onrustig in Stockholm.

Hoppaaa een sprong in de tijd. Vanavond wordt er een borrel georganiseerd door de studie Nederlands. Ik, student-assistent, jawel, ben ook uitgenodigd. Hoogbezoek uit Nederland, 1/5 Utrechts staddichter Alexis de Roode, komt voordragen. Ik ken hem niet, ben niet dol op poëzie maar een borrel is altijd leuk. Ik kom het lokaal binnen. Er staan hapjes (chips, brie, nootjes) en er is wijn. Meteen wordt er een wijntje voor me ingeschonken. Gratis alcohol sla je in Zweden natuurlijk nooit af, ook als is het nog vroeg. Langzaam druppelen er mensen binnen. Dan komt de dichter met wat aanhang. In totaal zijn er een stuk of tien mensen in het lokaaltje. Een paar Nederlanders, maar het merendeel is Zweeds. Toch is het Nederlands de voertaal. De dichter draagt wat voor en het is nog best leuk ook. Op een gegeven moment begint een Zweed over Nederlandse dichters. Mijn tenen krommen. En ja hoor. Voordat ik het weet wordt Lucebert voorgedragen, vervolgens Nijhoff en vele anderen. Ik schaam me een beetje, deze Zweden weten meer van de Nederlandse literatuur dan ik als taalkunde-muts. Na een halve waslijst met Nederlandse dichters en auteurs stelt een Zweed voor om te gaan zingen. Ik vind zingen leuk, maar niet in het openbaar. Ik probeer me zo onopvallend mogelijk te gedragen, bang dat er een soort van ‘En Linda moet een liedje zingen, troelala, troelala’- liedje komt. Maar dit gebeurt niet. De Zweden staan op en heffen hun glas. Voorzichtig doe ik ze na. Enthousiast zingen ze een lied. Een Zweeds lied. Halverwege het lied zingen ze een hoge noot, adten hun glas en daarna komt het tweede couplet. Ik leer dat het een traditie is hier. Dat lied leer je als kind al, het komt op ieder feest, op iedere gelegenheid voorbij. Het lied klinkt wel leuk. Later, als ik wat research doe, kom ik erachter dat het lied ‘Helan går’ heet. Na het luisteren van dit fragment begrijp je vast waarom ik een enorme giechel niet kon onderdrukken bij het zien en horen zingen van deze groep serieuze daarnet nog over Lucebert discussierende Zweden. Geweldig lied. Geniet er van: http://www.youtube.com/watch?v=XOmrJk3M6HQ&feature=related

(Leuk feitje voor ieder die de film ‘Bierfest’ gezien heeft; daar wordt dit liedje ook gezongen door een groep Zweden)
(Nog een leuk feitje: ik kom dinsdag aanstaande voor enkele dagen naar Nederland voor mijn hertentamens. Houdt oren en ogen open; wellicht zie je me wel ergens!)

Talen talent

2011-03-27T23:05:00.003+02:00

Nog steeds ben ik op zoek naar mijn talent. Iedereen schijnt een talent te hebben. Ik ken mensen die bijzonder goed kunnen zingen, bijzonder goed kunnen hockeyen, bijzonder goed kunnen leren, bijzonder goed kunnen koken, bijzonder goed kunnen schermen, bijzonder goed kunnen dansen of bijzonder grappig zijn. Mijn talent heb ik na drieëntwintig en een half jaar grondige studie nog steeds niet ontdekt. Wel kom ik er meer en meer achter wat ik leuk vind. Eigenlijk vind ik heel veel dingen leuk. Ik vind dansen leuk, ik vind verse sneeuw leuk, ik vind met blote voeten in het zand leuk, ik vind veel en lekker eten leuk, ik vind sneeuwscooters leuk, ik vind ’s ochtends brak de gang poetsen na een feestje leuk, ik vind met een slee de trap af glijden leuk, ik vind nieuwe mensen uit rare landen leuk, ik vind Zweeds leuk, ik vind talen leuk. Dat laatste ben ik eigenlijk pas achter gekomen. Vooral omdat ik het hier met niemand kan delen, valt het me op dat ik de enige ben die enthousiast wordt van het feit dat het Zweedse woord voor ‘kopen’ ‘köp’ is. Nog leuker; door de ö wordt de ‘k’ uitgesproken als een ‘sj’, de ö is een korte klinker dus je spreekt uit: ‘sjup’. Wat dan verwantschap heeft met het Engelse ‘shop’. Ja. Ik vind dat leuk. Ik vind het leuk dat zelfs het Pools af en toe op Nederlands lijkt. Ik vind het leuk dat alle Germaanse talen onderling met elkaar zoveel gemeen hebben, maar ook weer allemaal wat aparts. Ik vind het leuk om random woorden in het Zweeds-Nederlands woordenboek op te zoeken. Gewoon. Taal is zeg maar echt mijn ding. Het moet wel mijn verborgen talent zijn.

Ik ploeter en zweet. Essays schrijven gaat me meestal gemakkelijk af. Als ik eenmaal een onderwerp heb dan schud ik binnen een uurtje zo hops 2000 woorden uit mijn mouw. Gaat prima. Ik gebruik wat intelligente woorden, voeg enkele bronnen toe, vorm een sterke mening naar het einde toe en scoor vrijwel altijd een voldoende. Maar in het Engels schrijven blijkt andere koek. Ik probeer me te concentreren. Ik heb al een onderwerp, maar krijg de zinnen niet leuk genoeg geformuleerd. Na een uurtje heb ik nog niet veel en zuchtend sta ik op. Het is tijd voor Zweedse les. Zweedse les wordt vanaf nu alleen nog maar in het Zweeds gegeven, geen Engels. Een mollige doch snoezige Zweed staat voor de klas te springen. Ik versta prima wat ze zegt, maar vind het lastig om terug te praten. Dat Engels zit nog zo in mijn hoofd. Mijn gedachten dwalen dan ook af, terug naar mijn essay. Ondertussen fluistert mijn Franse buurman me een Franse zin in. Of ik dat tegen het meisje naast me wil zeggen, is grappig. Ik snap de zin niet meteen, hij herhaalt het enkele keren, maar pas als hij het voor me opschrijft kan ik de woorden uit elkaar halen en fluister ik ze in het oor van het meisje naast me. De Fransoos begint te giechelen. Ik weet eerlijk gezegd niet echt wat ik nu precies zei en probeer me weer via het Engels op het Zweeds te concentreren.

Na de les loop ik naar huis. Achter me lopen twee Duitsers. Ze praten Duits. Ik versta wat ze zeggen, huppel een pasje terug zodat ik naast ze loop en probeer in het Duits terug te praten. In plaats daarvan praat ik per ongeluk Zweeds. ‘Uh, ik bedoel…’ stamel ik. O. Dat was Nederlands. Snel zoek ik de Engelse woorden om het uit te leggen. ‘Bluhwuh..’ zeg ik. Mijn hoofd heeft een error, een foutmelding. Pieeeeeep. Te veel talen. Na drie keer rustig in en uit te ademen heb ik mijn Engels weer terug. Glimlachend kijken de Duitsers me aan terwijl ik ze uit probeer te leggen waarom zojuist ‘bluhwuh’ zei. Ze vinden me vast een beetje raar.

Enkele dagen later heb ik mijn essay af. 1600 woorden staan op papier. En ik ben best een beetje trots hoor. Bij mijn studie moeten we wel af en toe Engels lezen, maar essay schrijven vrijwel nooit. Ben ik helemaal niet gewend! Ik laat mijn Australische huisgenoot mijn briljante verslag even checken. Voor de zekerheid. Een uurtje later klopt ze op mijn deur en geeft ze mijn essay terug. Ik zie overal rode strepen. En een half kantje vol verbeteringen. Ze vraagt een beetje onzeker of dit misschien de eerste keer was dat ik een essay in het Engels schreef, troostend dat niet iedereen een talenknobbel kan hebben. O.

Zeven dagen Zweden

2011-03-20T20:10:00.001+01:00

Al bijna halverwege het semester en daarom eens wat anders: het Linda-weekoverzicht! Met alle spannende en opmerkelijke dingen uit het dagelijks leven van Linda in Stockholm én iedere dag een leuk woord om jullie wat Zweeds bij te spijkeren!

Maandag

Een Duitser, een Australiër, een Noor en een Nederlander zitten in de metro, op naar hun favoriet all-you-can-eat-restaurant. Een Amerikaan komt naar ze toe. Hij heeft een bord boven zijn hoofd waarop staat ‘I’m listening’. Ik gaap hem aan. Hij zegt dat hij hoorde dat we Engels praatten en vraagt waarom we dat doen. Voordat we onze monden open kunnen trekken vraagt ie hoe ie zijn bord het beste kan houden. Boven zijn hoofd, naast zijn lichaam of voor zijn lichaam. We zeggen allemaal wat anders, maar de Amerikaan blijft praten. Ik vraag waar het bord voor dient. Hij praat en praat maar na tien minuten weten we het nog niet. Dan heeft hij zijn halte bereikt. Hij stapt uit de metro, maar drie seconden later rent ie weer naar binnen. Hij schreeuwt waar zijn backpack is. Arme sukkelaar. Terwijl hij ons de oren van de kop kletste heeft een stiekeme Zweed zijn backpack gejat. Daar is staat ie dan. Eenzaam in Stockholm. Zonder backpack. Met bord. Maar zonder luisterend oor.

Zweeds woord van de dag: syndabock = zondebok

Dinsdag

Ik volg drie verschillende literatuurvakken en moet daardoor veel lezen. Lezen op mijn kamer lukt nooit zo goed, mits ik in bed lig. Om nu midden op de dag in bed te gaan liggen lijkt me geen strak plan, dus ik ga naar een koffietentje. Ik bestel een grote cappuccino en een chocolademuffin, nestel me in een comfortabele stoel en ploeter door The Adventures of Tom Sawyer heen. Er komt een stel hand in hand binnen gelopen. Bah, moet dat nu, ik heb voor onbepaalde tijd een afkeer jegens verliefde mensen, maar ik blijf ze nakijken. Ze bestellen koffie en gaan, zul je altijd zien, aan het tafeltje naast me zitten. Ze zijn stil. Lurken aan hun koffie. Ik lees verder. Een telefoon gaat af. De man neemt op. Hij blijft zo’n 10 minuten bellen terwijl de vrouw met haar telefoon speelt. Daarna begint zij te bellen. Ze zijn nu samen aan het bellen. De man is klaar met zijn gesprek en kijkt sikkeneurig naar zijn bellende vrouw. De vrouw hangt op. Ze wisselen drie zinnen uit en lurken weer stug aan hun koffie. Vervolgens gaan ze beiden weer met hun telefoon spelen. Ik houd het allemaal in de gaten. Schat hun leeftijd. Rondom de dertig. En nu al een gefaald huwelijk. Ze hebben vast allebei een affaire. Liefde. Allemaal lariekoek.

Zweeds woord van de dag: glasögon = bril

Woensdag

Fris en fruitig sta ik op. Ik heb vandaag een afspraak met mijn buitenlandcoördinator om de tentamens van mijn Nederlandse klasje te beoordelen. Het is een mooie dag, de zon schijnt en neuriënd hups ik richting universiteit. Onderweg komt ik de Nieuw-Zeelander tegen. Hij zegt iets. Ik versta het niet. Maar dat heb ik wel vaker bij hem, dat Nieuw-Zeelandse accent is zo gemakkelijk nog niet. Hij herhaalt het. En nog een keer. Dan snap ik het. Hij praat Zweeds, en vraagt als een soort Brad Pitt die Italiaans probeert te praten in het Zweeds hoe het met me gaat. Met mijn brakke Zweeds groet ik hem terug. Tussen neus en lippen door verklapt ie dat de resultaten van het tentamen Zweeds bekend zijn en op de verdieping hangen. Ik versnel mijn pas en ben razend benieuwd wat ik er van gebakken heb. Ik zoek mijn naam in de lijst en zie een bescheiden C. De cijfers hier gaan van A t/m F. A, B, C, D en E zijn voldoende. Fx en F zijn onvoldoende. Een C staat gelijk aan een 7,5 bij ons dus ik ben zeer tevreden. Goedgemutst beluister in de bandopnames van mijn klasje. Ze moesten een stukje voorlezen uit Minoes. Ik ben trots op ze, ze hebben zoveel geleerd in zo’n korte tijd. Ik deel B’s en C’s uit. Slechts één iemand heeft een onvoldoende, maar ik weet zeker dat ie het tijdens de tweede kans gaat halen.

Woensdag-studentenavond zit er vanavond voor mij niet in. Lichtelijk gestrest kijk ik naar de twee boeken die ik voor morgen nog moet lezen. Maar eerst ga ik met mijn twee New Yorkse matties Glee kijken. Ontspanning is ook belangrijk.

Zweeds woord van de dag: klasskamrat = klasgenoot

Donderdag

Hoera! Vandaag is het St. Patricksdag! Niemand weet precies wat het is, maar iedereen schijnt het te vieren. Ik kan dus niet achterblijven. Men begint met drinken om 13.00, helaas heb ik college tot 17.00 dus schuif ik later aan in het knusse Ierse Café in Gamla Stan (Oude Stad). Iedereen is groen uitgedost en er vloeit Guinness en, jawel, groen bier uit de tap. Ik merk dat iedereen hem al flink heeft hangen, maar ik doe met mijn nuchtere kop vrolijk met ze mee. Wanneer dat lied van 500 miles langskomt (alhoewel Schots), begint iedereen op de maat van de muziek op de tafels te stampen en de sfeer kan niet op. We hebben Estse blikken bier meegesmokkeld en vullen onze glazen bij onder de tafel. Hoe later op de avond, hoe onvoorzichtiger men wordt en de blikken staan op een gegeven moment op de tafel. Een grote enge Ierse uitsmijter flipt bij het zien van de blikken de pan uit. We worden met z’n allen de kroeg uitgetrapt. De meisjes beginnen zielig te kijken en te kibbelen tegen de uitsmijter, de mannen slaan hem vriendschappelijk op de schouder en bedanken hem voor de fijne avond en de goede zorgen. Ze zeggen daarbij dat ze het jammer vinden dat hij ons de schuld geeft van de blikken maar dat ze begrijpen dat je iemand de schuld geven moet. Dat helpt. Ineens mogen we blijven. Soms heb je nog wel wat aan die mannen.

Zweedse zin van de dag: huller om buller= kriskras door elkaar

Vrijdag

Vandaag ga ik richting universiteit om me in te schrijven voor de vervolgcursus Zweeds (7,5 ECT’S yeaah). Ik spreek met wat mensen af, we drinken samen een koffie en daarna vertrek ik naar de UniversitetsBiblioteket. Ik zoek een boek. Kan hem niet vinden en druip beteuterd weer af. Weer thuis aangekomen lees ik wat en zinkt me de moed in de schoenen als ik denk hoeveel ik nog moet doen de komende weken. Eindessays voor mijn vakken hier, een presentatie, een eindessay voor een vak in Nederland en als kers op de taart nog twee leuke hertentamens begin april in Nederland waarvoor ik op en neer moet komen vliegen. Ik heb een dip, voel me zielig, alleen en ongeliefd. Ik klap mijn boeken dicht en ga afleiding zoeken. Na een belletje met het thuisfront voel ik me al wat beter. Vervolgens ga ik naar een ander feest. Van tevoren kingzen we (wereldwijd beroemd en berucht, iedereen kent het, iedereen doet het; een ware herbeleving van mijn middelbare schooltijd) en daarna gaan we naar het gangfeestje waar we tot in de vroege uurtjes doordansen.

Zweeds woord van de dag: allihop = iedereen, allemaal

Zaterdag

Ik slaap een gat in de dag. Ik word hier te oud voor, ik weet het zeker. Bier is vies. Echt waar. Bah. Vandaag doe ik niks. Ik moet naar de Lidl (bus, metro, overstappen, metro), maar verkies de veel duurdere ICA die slechts 5 minuten lopen is. Sjokkend breng ik de dag door. Beginnen aan studieprojecten is niet mijn sterkste punt. Morgen begin ik. Echt waar. Vanavond ga ik, in tegenstelling tot al mijn vrienden, niet uit. Geld besparen. Ik haat het. Toch ben ik trots op mezelf dat ik een avond stappen af sla. Voorheen kon ik daar niet tegen, altijd bang dat ik dingen zou missen. Daar heb ik nu geen last meer van. Slapen is fijn. Piekeren in bed echter niet. Kan iemand mij mijn vermogen tot binnen vijf minuten inslapen weer terug komen geven? Ik ben hem sinds enkele maanden plots verloren. Bij voorbaat dank. Welterusten.

Binnen tien minuten val ik in slaap.

Zweeds woord van de dag: Tunnelbana = metro

Zondag

Mijn wanhopige oproep tot het zoeken van mijn boek (zie vrijdag) is door een klasgenootje beantwoord. We spreken af bij T-Centralen (centraal punt in de stad) en ze komt mij het boek overhandigen. Ik ben dankbaar en hop weer terug naar huis. Daar waar het vrijdag ontzettend hard sneeuwde is het vandaag prachtig weer. De zon schijnt, de sneeuw smelt, de stoepen zijn glad, ik loop, ik kwam, ik zag en ik glijd uit. Auw. Auwauwauw. Mijn enkel is nog steeds een zwak punt en zwikt om, gelukkig heb ik mijn hippe enkelondersteuning om en is de schade beperkt. Toch maar weer met mijn poot omhoog en rustig aan doen. Grmbl. Dus. De zon schijnt, de sneeuw smelt en de vogeltjes fluiten. Ook in Zweden is het al bijna lente. De Zweden zijn in opperbest humeur en lopen in deze hitte (6 graden boven nul!) met hun jassen open en hun mutsen af. Heerlijk.

Ter afsluiting van de week kijken we met huisgenootjes een film. Op mijn aandringen (immers, goede oefening van ons Zweeds!) kijken we een Disneyfilm. Hoera! Leeuwenkoning in het Zweeds!

Zweeds woord van de dag: Lejonkungen = leeuwenkoning

Op naar volgende week!

Terug in de Tijd

2011-03-13T17:27:00.006+01:00

Het is nu alweer even geleden dat ik jullie heb verwend met een fijne blog, bij dezen mijn excuses hiervoor. Mijn familie was afgelopen week op bezoek en jullie begrijpen dat daar al mijn aandacht naar getrokken werd. Helaas was niet de hele familie compleet en moest ik mijn oudste broer missen. Desalniettemin was het heel leuk om ze weer te zien. Ook een beetje raar. Ze horen gewoon niet in mijn plaatje, mijn idee van Stockholm. Ineens ben ik samen met hen een toerist in Zweden. We praten over andere mensen in de metro, fijn in het Nederlands. Mijn broertje en zusje kunnen hun gniffels niet onderdrukken wanneer ze in de metro de Zweedse zangerige manier ‘Nästa, stadion’ (Volgende halte, Stadion) en ‘Nästa universitetet (Universiteit) horen. Toch is het fijn met ze rond te lopen. Ik vertel vrolijk over de rare Zweden. En hun rare dingen. Mijn ouders klagen hoe duur de supermarkt is, en ik ben blij voor deze erkenning. Ook zijn we naar het Vasamuseum geweest (nee, hierin staat niet knäckerbröd centraal, maar een oud middeleeuws schip), liepen we over het water, dronken we koffie in mijn favoriet cafeetje en struinden we souvenirwinkeltjes af. Mijn zusje sjouw ik uiteraard mee naar de plaatselijke kroeg. Met mijn broertje kibbel ik wat, maar ik ben blij hem weer een aai over zijn bol te kunnen geven. Wanneer ze weer weg zijn voel ik me raar. Het was alsof een tijdmachine mijn leven drie maanden achteruit spoelde. Hierdoor ligt heimwee op de loer. Goddank bestaat er het internet.

En goddank is er afleiding genoeg. Nog geen 16 uur later zit ik alweer op een cruise. Ik ga naar Tallinn, de hoofdstad van Estland. Voor nog geen 20 euro per persoon hebben we twee overnachtingen op het luxe schip en kunnen we een dag lang rondlopen in Tallinn. Dat is genoeg; Tallinn is klein, heeft maar 400.000 inwoners en je hebt het in een dag wel gezien. Ik ril een beetje als ik aan boord stap. De kapitein staat bij de deur en groet ons vriendelijk, er speelt een bandje als we het schip binnenkomen en we worden persoonlijk naar onze kamers geleid. De kamers zijn erg klein, maar knus en er is genoeg te doen op de boot. Mezelf aan het schip vergapend loop ik rond. De gangen lijken op die van Titanic, komt in mijn hoofd op. Ook schudt het schip en zie ik steeds ijsschotsen voorbij drijven. Ik ben echter nog nooit aan boord geweest van een schip, mijn grote-boten-kennis reikt daardoor ook niet verder dan Titanic, spreek ik mezelf streng toe. We verkennen de boot. Er is een casino, een supermarkt (hoeraaa, goedkoop alcohol!!), een nachtclub, een disco, een sauna, een zwembadje, verschillende restaurants en een fastfoodrestaurant dat 25 uur per dag open is. Dit vanwege één uur tijdverschil tussen Stockholm en Tallinn. We drinken belachelijk goedkope cocktails, kijken naar de ietwat té blote salsadanseressen en doen een Leonardo-DiCaprio’tje (WOHOO KING OF THE WOOOORLD!) op het uiterste puntje op het dek van het schip.

De volgende dag zijn we in Tallinn. We gaan wegens het tijdverschil letterlijk terug in de tijd, maar ook figuurlijk kun je dit gegeven vaststellen. Het lijkt alsof je direct de middeleeuwen in stapt. Het sneeuwt hard, maar er zijn fluitspelers op straat en overal zie je kasteeltjes en torentjes. Gelukkig trekt de sneeuw na een paar uur weg en maakt deze plaats voor een felblauwe lucht en een aangenaam zonnetje. Ik loop rond en vind het raar dat ik in Estland ben. Wie gaat er nu naar Estland? Raar land. De mensen lijken op Polen. De taal is ook raar. Die lijkt meer op Fins. De huisjes zijn vreemd gebouwd. Het is een totaal andere cultuur en omgeving. Écht heel anders. Maar ik vind het leuk. En het is fijn weer met de vertrouwde euro te betalen. Het praten met handen en voeten in een poging brood te bestellen bij het bakkertje is weer ervaring op zich. Sommige Esten kunnen wel Engels. Een meisjes bij een kraampje verkoopt nootjes en krijst tegen ons: TRY! TRY! We lopen snel door.

Op de terugreis slaan we een voorraad alcohol in. Ik koop een 24-blik pak bier, daar kan ik wel even mee vooruit. Ook koop ik een fles Baileys, alvast voor het bezoek dat ik over twee weken ga ontvangen. Moe van de hele dag sjouwen verlaat ik rond een uur of één de discotheek. De Pool-achtige Esten zijn dronken. En ik houd niet van dronken Polen. Laat staan van dronken Esten.[1]

Ik klets nog lang met mijn kamergenootjes (of noem je dat ‘hutgenootjes’ op een schip?) en met een blij hoofd ga ik slapen. Het was een heerlijk weekend. Maar toch is het weer fijn om terug te zijn in mijn huidige leventje. Zoals een vriendin hier vertederd zei: ‘Home sweet Stockhome.’ Ons Stockholm.

[1]

(Dit schrijvende merk ik dat misschien een kleine rectificatie op zijn plaats is: voorheen sprak ik over dé partyboot naar Tallinn; een beruchte trip vol met Erasmusstudenten en veel bier. Natuurlijk ben ik van de partij bij die tocht, die eind april plaatsvindt en niet naar Tallinn maar naar Riga (Letland) gaat. De boot waar ik dit weekend doorbracht is eenzelfde soort schip, maar nu bemand door voornamelijk bingo-spelende gezinnetjes. De spectaculaire verhalen over de partycruise naar Riga zullen dus eind april online staan.)

Linda in Lapland

2011-02-28T18:28:00.007+01:00

Kou houdt me niet tegen. Lapland is een bestemming geweest die al jarenlang op mijn lijstje stond. Ik ben nu dan ook superblij en enthousiast dat ik deze bestemming met een grote glimlach op mijn smoel af kan strepen. Het geld, de lange reis, de kou; het was het dubbel en dwars waard. Nu ik dit schrijf zit ik nog een beetje in de roes van de sprookjesachtige sfeer van deze mooie omgeving. Voor de ietwat minder geografisch ontwikkelde mensen; Lapland is geen land. Lapland is ook geen stad. Lapland ligt ook niet op de Noordpool. Lapland is de streek die het noorden van Noorwegen, Zweden, Finland en een stukje Rusland omvat. Het is gigantisch groot en er wonen amper mensen.

Bereid je maar voor op een langere blog dan normaal:

Moe stappen we uit de trein. We hebben een vertraging van vier uur en daardoor hebben we meer dan twintig uur in de trein gezeten. Nu zijn we op onze eindbestemming, Kiruna. Kiruna is nog een best grote stad boven de Noordpoolcirkel met bijna 20.000 inwoners en een bloeiend toerisme. Voornamelijk in de winter, want dan is dit the place to be. We dolen wat rond, het is ijskoud, en we komen bij het sneeuwscooterverhuurbedrijf waar we hadden afgesproken. Daar krijgen we speciale gigantische kou-bestendige pakken. We lachen elkaar uit. Iedereen lijkt op een soort van lego-poppetje, ik heb me wel eens charmanter gevoeld. We stappen in een bus en na een half uurtje zijn we op de bestemming. Er staan 10 sneeuwscooters te wachten. We zijn met 20 mensen dus iedereen zoekt een buddy. Ik en mijn buddy doen een high-fivedansje en we zetten onze helm op. Na een korte uitleg zeg ik dat mijn buddy eerst mag. Officieel moet je in bezit zijn van een rijbewijs, en aangezien ik de enige van alle aanwezigen ben die dit papiertje niet heeft, ben ik wat angstig. Nog angstiger ben ik als ik erachter kom dat mijn Nieuw-Zeelandse buddy een overenthousiast motorfreak is en rijdt als een idioot. Hij probeert te springen, te slalommen en te kijken hoe ver je kan gaan tot je nét niet omslaat. Ik gil. Ik krijs. Ik roep: I HATE YOOOUUUUU AAAAAAAAAAAAAAAH STOOOOOOOOOOP AAAAAAAAAAAAH. Hij lacht. Hoe harder ik gil hoe harder hij gaat dus ik houd me maar wat rustiger. We rijden een uur of wat door de geweldige omgeving, moeten een keer stoppen omdat er een kudde rendieren voorbij rent, en pauzeren uiteindelijk als het begint te schemeren. We staan ergens middenin de bossen en warmen ons op aan een kampvuurtje. We krijgen thee en koffie, er wordt gevraagd of we het koud hebben en welk lichaamsdeel koud is. Tenen? Wiebelen! Vingers? Wiebelen! Is je neus rood? Geen probleem, dan zit ie er nog aan. Wordt ie wit? Pas dan op, dan is ie aan het bevriezen en dat is slecht nieuws. Na een half uur gaan we weer verder. Het is nu donker, en het is mijn beurt. Ik adem in, ik adem uit, en ik geef gas. Woehoe! Ik gil weer, maar nu van pure pret. Wat is dit vet! Mijn Nieuw-Zeelandse makker schreeuwt dat ik harder moet gaan, en ik probeer het. Maar ik vlieg bijna uit de bocht. Nu gilt hij. Ik corrigeer het ding en zit binnen een paar seconden weer op de baan. Mijn glimlach wordt steeds breder. Even later zijn we weer terug. Dit moet zo’n beetje het vetste, stoerste, gaafste zijn wat ik ooit heb gedaan. Geweldig.

Na het sneeuwscooteren eten we wat bij de pizzeria en kort daarna stappen we in de bus naar onze huisjes in Lainio. We moeten nog bijna twee uur rijden en zien geen auto voorbijkomen. Niets. Niemand. Niets anders dan bomen. En sneeuw. Lainio is een inimini-dorp in the middle of nowhere. Er wonen 60 mensen, het dichtstbijzijnde dorp is 40 kilometer verderop en daar wonen 2 mensen. Ongelofelijk. Geen bereik op je telefoon, geen internet en geen winkels. Je staat buiten, je luistert en je hoort niks. Helemaal niks. We zijn doodop als we aankomen en ik kruip meteen in mijn bed. De houten hutjes zijn heerlijk warm, en buiten loeit er een sneeuwstorm. Hmm…

De volgende dag worden we op tijd al wakker gemaakt om te gaan hondensleeën. Ik spring enthousiast uit bed. Mijn katerende medebewoners hebben het wat zwaarder en sommigen willen niet eens meer. Mafkezen. Ik ga! We worden door de eigenaar opgehaald met de sneeuwscooter, waarachter hij een slee heeft gebonden. We stappen in de slee en we sjezen naar de hondenhokken. De honden zijn al voorgespannen, ze springen en piepen en je ziet dat ze graag willen rennen. Ze zijn prachtig. En zo wollig. En superlief. We beginnen de honden te aaien, en dan mogen we. Omstebeurt. Het is maar een half uurtje maar langer moet het niet duren want het is ontzettend koud om stil te zitten op een slee. Ik geniet. Intens. Het is zo mooi hier, de honden zijn zo snoezig en stoer en ik zit op de slee. Achter me zit de zus van de eigenaar, en ik vraag haar naar het leven van de Lappen. Ze houdt van de winters, ze houdt van de kou. Ze vindt het heerlijk om zo afgezonderd te zitten en zo’n rustig leven te hebben, ze vindt het fijn dat het in de winter enkele maanden niet licht wordt. Ik snap het niet, maar heb wel groot respect. Ik ben de tweede die gebruik maakt van de slee die dag, en de hondjes zijn al een beetje moe. Daarom gaan ze slomer, maar toch moet ik wachten op de rest. Ik sta in mijn eentje een beetje de hondjes te aaien, wanneer de eigenaar met zijn scooter naar me toe komt. Of ik mee achterop wil om te kijken waar de andere slee is. Jaha! Ik spring achterop en we crossen door het landschap. Deze kerel gebruikt zijn scooter iedere dag, hij merkt dat ik af en toe een kreet niet kan onderdrukken en begint met dat ding rond te spinnen en het tempo op te voeren naar 100 km/u. Waaaaa!

’s Avonds is het sauna-tijd. Dat hoort erbij vinden we. We trekken onze zwembroeken en bikini’s (naakt was toch een beetje voorbarig vonden we) aan en zitten in de sauna te puffen. Afkoelen in de sneeuw? Ja? Nee? Ja, doe je maar één keer in je leven! Nee, is toch wel erg koud. Ja, kom op, doen we! Nee, ik wil niet. Jaaa kom we gaan! We gaan. Het temperatuurverschil van +70 graden naar -20 is groot. Erg groot. We hebben het warm en duiken in de sneeuw, we krijsen van de kou en rennen terug naar de sauna. We lachen ons slap. De sneeuw in ons haar en het ijs in onze bikinibroek smelten direct. Eén meisje oppert dat het niet te geloven is hoe ver we in van de buitenwereld verwijderd zijn. Stel je voor. Er gebeurt iets ernstigs, hoe lang zou het duren voordat er een ambulance arriveert?

Zoiets moet je natuurlijk nooit zeggen. Nog geen half uur later glijdt een meisje in haar bikini van de door de smeltende sneeuw spiegelgladde trap en komt op haar hoofd terecht. Gat in haar hoofd en ze zit onder het bloed. Paniek. De ambulance wordt gebeld. Hij arriveert een uur later. Goddank blijft het meisje bij bewustzijn en is ze straalbezopen zodat ze amper wat voelt. Ze moet mee naar het ziekenhuis van Kiruna om de wond in haar hoofd te laten hechten. Mijn kamergenootjes en ik zijn wat beduusd van de schrik. We gaan maar direct slapen.

Een nieuwe dag is aangebroken en mijn gewonde kamergenootje is weer thuis. Ze mocht gelukkig meteen weer terug na haar hechtingen en moet alleen wel wat rustig aan doen. Ze heeft geluk gehad. Vandaag gaan we wat wandelen. We zien rendieren en zijn dolenthousiast. Vette beesten zijn dat. We dolen hierna wat door het verlaten en daardoor wat spookachtige dorpje. De sneeuw ligt zo’n meter hoog en dat betekent een hoop sneeuwpret. We koprollen, rennen en dollen door de sneeuw. Heerlijk! Het is een warme dag. De husky-hondjes puffen en hebben het zichtbaar stikheet. Het is -6 en dat is belachelijk heet voor deze periode van het jaar. Mij hoor je niet klagen. ’s Avonds gaan we ijsvissen, maar ik vind dit wel erg fris. Als de zon gezakt is koelt het ook meteen behoorlijk af. Ik zit in onze blokhutjes wat te lezen wanneer de Italiaan naar binnen komt gerend: NORTHERN LIGHT NORTHERN LIIIIGHT!! Gilt hij. Ik spring op, trek mijn jas aan en ren naar buiten. We staan met zijn allen op het bevroren meer en gapen naar de lucht. Iedereen is stil. Het noorderlicht is groen, met strepen. Het beweegt niet echt maar verandert langzaam van vorm. Ik word een klein beetje emotioneel door dit prachtige natuurverschijnsel. Wat is dit mooi. En uniek. Doordat er geen stad in de wijde omtrek te bekennen is zien we ook ontzettend veel sterren. Zoveel heb ik er nog nooit gezien. Wauw. Een beetje versuft begin ik aan het eten. Hierna maken we een kampvuurtje en warmen ons op aan het vuur. Daar drinken we wat en hebben nog een gezellige avond. Ik geniet.

Vandaag is alweer de laatste dag, maar we hebben nog een druk programma. We maken onze huisjes schoon en worden weer met de bus opgehaald. Op naar de elandboerderij. Elanden zijn misschien wel de vetste beesten die er bestaan. Ze zijn gigantisch groot, groter dan een paard, maar zien er ontzettend dom uit. We aaien ze, voeren ze bananen (ja bananen) en leren over de gewoontes van de beesten. Ik vraag of je op ze kan rijden. Vond het zelf niet zo’n stomme vraag, want ze lijken op kamelen en daar kan je ook op rijden. De elandenman vertelt me dat dat wel kan, en of ik het wil proberen. ‘Ja hoor..’ zeg ik voorzichtig. Hij doet alsof ie me op het beest wil zetten en zegt dat ik dan wel eerst een formulier moet tekenen dat het niet zijn verantwoordelijkheid is dat mijn laatste uur geslagen heeft. Snel loop ik terug en een beetje verward aai ik het beest. Rijden kan dus niet. Hij vertelt dat er iedere dag zo’n 20 ongelukken gebeuren waarbij elanden betrokken zijn. Zo’n beest kan zo’n 600 kilo wegen en dikwijls zijn de ongelukken dodelijk. Een beetje bangig rijden we met de bus terug naar Kiruna.

Daar staat het wereldberoemde, zeer toeristische ijshotel. Ieder jaar smelt dat ding, wordt in de winter weer opnieuw opgebouwd en kunstenaars van over de hele wereld mogen een kamer inrichten. In het ijshotel is het ijskoud, maar wel mooi. We dolen door de kamers en vergapen ons aan de ijskunstwerken. Ook is er een kerk waar je kan trouwen. Ik kan me niet voorstellen dat mensen daadwerkelijk vrijwillig in een ijsbed willen slapen, maar hotel schijnt vrijwel iedere nacht volgeboekt te zitten. Brr.

Niet veel later zitten we alweer in de trein terug naar huis. Terug naar Stockholm. Ik ben doodmoe maar zeer tevreden over deze reis. Ik heb weer nieuwe leuke mensen leren kennen en ontzettend veel gave dingen gedaan. Ik ben trots. Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze dit gedaan hebben. En o wat was het vet. En o wat was het mooi. Zweden is prachtig en geweldig. Ik zou dolgraag nog een keer terug willen. Misschien dan in de zomer.

Stappen in Zweden

2011-02-20T13:52:00.000+01:00

Ik vind dat je gewoon mag zeggen ‘ik heb honger’. Sommige mensen vinden van niet. Die vinden dat je moet zeggen: ‘ik heb trek’. Want in Afrika, daar hebben ze honger. Nonsens. Honger is honger. Mijn argument daartegen was dan ook altijd dat je dan ook niet kan zeggen ‘ik heb het koud’. Je moet zeggen ‘ik vind het fris’. Want in Siberië, daar hebben ze het koud. Of in Stockholm. Ja het is hier koud. En ja ik mag dat zeggen. En nee lach nu niet en roep nu niet dat het mijn eigen schuld is en dat ik dan maar niet naar Zweden had moeten gaan in hartje winter. Ik weet het ik weet het. Ik klaag dan ook niet en ik vind het heerlijk dat ik hier nog geen gras gezien heb omdat er overal een dik pak sneeuw ligt. Het regent hier vrijwel nooit en dat is fijn. Het zonnetje schijnt vaak en dat geeft met de sneeuw een prachtige sprookjesachtige sfeer. Maar als je dan potverdorie na het uitgaan met – 23˚C op de bus staat te wachten, dan heb je het koud. Écht koud. Niet zo van “ik zit op de fiets en mijn handen tintelen ietwat omdat ik potverdrie mijn handschoenen vergeten ben”-koud. Nee. Echt koud. Dat je het tot in het diepst van je botten voelt. Vooral als je dan net zwetend en dansend uit een club komt gehost. Maar okee. Dit was mijn klaagzang. Ik mag niets zeggen en misschien denk ik er over een week heel anders over. Aanstaande woensdag ga ik namelijk naar Lapland. En daar is het pas koud. Afgelopen week -38˚C. Overdag.

Daarom ben ik gisteren maar vast inkopen gaan doen. Ik ging heen, ik kwam, ik zag, en ik kwam terug met een bikini en rosé. Je moet wat in die kou.

Ik zit in de metro. Alleen. De Zweden om me heen moeten me een volslagen idioot vinden. Ik zit hier namelijk, wat ik al zei, alleen, maar ik heb een grijns op mijn smoel van oor tot oor. Ik blijf maar denken: ‘yeah, ik woon in Zweden! Yeah, YEAH!’ Ik bestudeer de mensen om me heen. De man tegenover me kijkt geboeid uit het raam. Dat is raar, we zitten immers in een metro en je kan kijken uit het raam wat je wilt maar je ziet niets anders dan voorbijflitsende donkere muren. Mensen bestuderen is leuk. Normaal gesproken houd ik er niet van om alleen te zijn. Maar jeeminee wat is het heerlijk om in je eentje door een grote stad te dolen. Alleen met je gedachten, niemand die je kent, je sjokt maar wat en je kijkt wat rond. Het sneeuwt heel hard vandaag. Waaien doet het ook en dat maakt het extra koud. Ondanks dat ik een muts op heb probeer ik mijn capuchon er overheen te trekken. Ik krijg sneeuw in mijn oog en in mijn mond, maar mijn dromerige glimlach verdwijnt niet. Ik kijk wat rond, ga naar de boekenwinkel en verblijf daar enkele uren. Daarna ga ik, van nature, naar de H&M. Deze Zweedse winkelketen is hier in overvloed aanwezig. Op vrijwel iedere straathoek vind je er één, meestal zijn ze ondergronds nog met elkaar verbonden. Ik snuffel wat rond, aai over de kleren in de rekken en neurie zachtjes een liedje. Ik kom op de lingerieafdeling en mijn ogen vallen op de bikini’s. Natuurlijk. Een bikini! Ik ga naar Lapland, daar hebben we een sauna en een jacuzzi, en ik heb geen bikini mee. Het zal mij verdulleme niet overkomen dat ik langs de kant moet blijven staan omdat ik niet in mijn blote kont in de jacuzzi wil. Ik trek er een paar uit het rek, pas ze in het hokje. Ik reken de bestpassende bikini af (hoera, H&M is het enige hier wat niet duur is), en loop, als mijn tweede natuur, naar de System Bolaget. Dit is de enige bestaande winkel waar alcohol met een percentage van boven de 3,5% verkocht wordt. Behoort rechtstreeks toe aan de staat, en je moet met je paspoort in de aanslag de poortjes door. Ik kijk wat rond tussen de flessen wijn. Het is een eigenaardig gezicht. Een soort supermarkt, inclusief mandjes en winkelwagentjes, maar dan alleen met alcohol. Op zaterdag gaat de winkel al om drie uur dicht en op zondag is hij niet open. Geen enkele Zweed die dus zaterdag na 15.00 nog alcohol kopen kan. Mega-druk is het hier dan ook. Ik koop de goedkoopste doos (doos ja) rosé (147 kronen, is 15 euro, voor een doos van 3 liter) en verdwijn weer. Ik pak de metro weer naar huis en koop onderweg een lekkere warme chocolademelk. Zachtjes zingend hops ik weer naar mijn kamertje.

’s Avonds hebben we een feestje. We gaan naar een hippe club waar je van tevoren jezelf moet aanmelden om op de lijst te staan en naar binnen mag komen. Alvorens we gaan, drinken we met zijn allen wat op de campus. In de club bestel ik drie biertjes en kijk geschokt naar het bonnetje dat de barman me geeft. 174 kronen. Bijna 20 euro. Slik. We kopen omstebeurt een biertje voor elkaar, maar daar blijft het ook bij. Als het feest ten einde loopt, lopen we bibberend en rillend terug naar de metro. Er slapen wat zwervers in de metrohalte, maar de sfeer is rustig en gemoedelijk. Iedereen heeft het te koud en wil alleen maar naar huis. Arme Zweden. Zo koud, en dan is alcohol ook nog eens zó onmogelijk duur dat je je daar niet aan op kan warmen.

Toch ga ik ook die avond weer met een gelukszalige glimlach slapen. Het was wéér een topavond. Ik heb weer genoten. Ik houd van Stockholm. En je bed is extra fijn als je moe bent en het buiten steenkoud is. Hmm.

Supporten voor Stockholm

2011-02-13T00:27:00.001+01:00

Misschien ben ik wat patriottistisch. Misschien is het gewoon menseigen. Maar zolang ik me kan herinneren ben ik een trots en fel verdediger van de buurt/plaats/provincie waar ik vandaan kom. Als kind is dat de buurt. De schadewijk was natuurlijk de beste wijk in Oss en de vogelwijk was stom, riep ik dan samen met mijn wijkgenootjes. Op de middelbare school kreeg ik pas het besef van het bestaan van de dorpen rondom Oss. Jarenlang heb ik geprobeerd de dorpskinderen duidelijk te maken dat Oss zo slecht nog niet is, en dat je beter in een stad kan wonen dan in een of ander stom boerendorp. Als je dan gaat studeren en verhuist naar een andere provincie gaat er een nieuwe wereld voor je open. Draai in een kroeg in Nijmegen het lied ‘Brabant’ en meteen zullen de Brabanders zich vanuit alle hoeken verzamelen om gezamenlijk gebroederlijk het lied mee te blèren. We voelen ons één. Ga je naar het buitenland, dan begint het feest pas echt. Ik ben in mijn leven misschien vier of vijf keer in Amsterdam geweest, maar aangezien dit de enige stad in Nederland is die de meeste mensen kennen, roep ik enthousiast dat ze zeker een keer in hun leven naar Amsterdam moeten komen en dat het zó’n leuke stad is. Nederland in zijn geheel is een fantastisch land! Nee nee, niet alleen vanwege de legale drugs, nee het is mooi en geweldig en ja ja beter dan Duitsland of België uiteraard! Vervolgens praat je met een groep Amerikanen. Zij denken dat Europa één land is en zien alle Europeanen als dezelfde soort mensen. Samen met een Italiaan, een Spanjaard en een Deen voer je een discussie tegen hen over hoeveel beter en mooier Europa is vergeleken met de Verenigde Staten. Van de schadewijk naar Europeaan. Zo gaat dat. Maar vandaag was ik even een rasechte Zweed. En zo mag je jezelf alleen maar noemen als je naar een ijshockeywedstrijd geweest bent.

Arena in Stockholm

Wapperend met mijn Zweedse vlaggetje, gekleed in een blauw-geel shirt met schmink op mijn wangen joel ik met de massa mee. Hoe hoe hoe hoe SVERIGEEEEE! We zitten helemaal bovenin en het zicht is niet al te best, ik snap de regels niet helemaal maar de sfeer is super. Er hupst een vrij irritante mascotte rond gekleed als blije Zweedse sneeuwpop. Hilariteit alom als hij struikelt en keihard op zijn bek gaat. Geen Zweedse cheerleaders, tot groot ongenoegen van mijn mannelijke makkers. Zweden raakt al meteen aan kop, en niet veel later staat het 4-0 tegen de Russen. De sfeer kan niet beter, de Russen kijken wat knorrig maar drinken en joelen toch gemoedelijk met de Zweden mee. IJshockey is een ontzettend lompe sport. Een paar keer komt het voor dat de spelers uit elkaar getrokken moeten worden omdat ze elkaar zowat de hersenen proberen in te slaan. Maar ik vind het leuk. Het gaat heel snel en de puck is klein, maar het blijft spannend en mensen kinderen dankzij deze ijshockeyspelers draait mijn mening over de aantrekkelijkheid van de Zweden weer helemaal bij. Een man achter me tikt me op mijn schouder en wijst naar veld terwijl hij iets in het Zweeds brabbelt. Ik knik enthousiast en glimlach vriendelijk, verstond niet wat hij zei maar hij denkt dat ik een Zweed ben en ik ben trots. Trots dat ik voor dit land mag joelen en uiteindelijk huppel ik met een blij gevoel naar buiten als Zweden glorierijk met 6-2 gewonnen heeft. Alsof het het Nederlands Elftal is. Ook mijn mede eramus-matties zijn enthousiast. We gaan zeker nog een keer. Zweden-Finland schijnt nog veel vetter te zijn, omdat de rivaliteit tussen deze landen berucht is. Vergelijkbaar met Nederland-Duitsland.

Wanneer we later met zijn allen in een restaurantje in de stad wat gaan eten, ga ik terwijl we op ons eten wachten even naar de WC. Er is er maar één dus sta ik in de rij. Een vrouw begint tegen me te praten. In het Zweeds. ‘Jag talar inte Svenska…’ murmel ik. ‘O really? You look Swedish..’ zegt ze. Een glimlach kan ik niet onderdrukken. Yeah. Ik lijk op een Zweed. Ik voel me een Zweed. Hoe hoe hoe! Als ik mijn handen was en in de spiegel kijk zie ik de schmink weer op mijn gezicht waarvan ik vergeten was dat het erop zat. Ook draag ik mijn Zweedse shirt nog. Ah. Hm. Dat verklaart wellicht waarom ze me voor een Zweed aan zag. Beetje jammer dit.

Ik hoop dat we winnen tegen Finland.

Ziek in Zweden

2011-02-06T23:49:00.007+01:00

Aangezien ik al een paar dagen ziek en zielig in bed lig, heb ik niet veel spannende dingen beleefd en hierdoor verveel ik me een beetje. Hoog tijd voor een update en een beschrijving over het Zweedse volk. Vrijwel iedereen die ik vanuit Nederland gesproken heb, vraagt naar de hete Zweedse mannen en/of de lekkere Zweedse chicks. Nou dames en heren, het valt behoorlijk tegen. Niet dat er hier allemaal trollen rondlopen, maar meer dat het nu hier ook weer niet allemaal topmodellen zijn die wulps rondparaderen. Natuurlijk zijn er uitschieters die echt belachelijk knap zijn, maar die heb je in Nederland ook. De Zweedse meisjes zien er over het algemeen precies hetzelfde uit als Nederlandse meisjes. Misschien lopen ze ietwat voor op onze mode, en misschien zijn ze gemiddeld gezien nét iets vaker blond. De Zweedse mannen is een heel ander verhaal. Ze zijn óf über-stylish - inclusief skinny-jeans, v-halzen tot op hun navel, hip schoeisel en tot overmaat van ramp hebben ze zeer aparte kapsels. Het is hier mega-hip om een soort van opschoren achterkant te hebben, waarbij de haren op hun hoofd een stuk langer zijn en woessssh in een soort van wannabe-kuif op hun hoofd zijn geplakt. Ik kan het niet anders omschrijven. Ook hebben ze dikwijls een snor. - óf ze zijn, ik weet niet precies wat erger is, dik, heftig bebaard, langharig en lomp. Ook wel ‘vikingen’ genoemd. Natuurlijk lopen er ook wat fijnere exemplaren rond, maar het omschrevene betreft toch wel de overgrote meerderheid.

Zucht.

Altijd als ik ziek ben heb ik dezelfde dromen. Panisch ren ik rond, ik tuimel naar beneden in bodemloze put, ik word achtervolgd door enge dingen, ik bibber, ik zweet, ik word wakker ondersteboven achterstevoren nog net in mijn bed. Bibberig loop ik naar de badkamer en zie mezelf in de spiegel. Zweetdruppels op mijn voorhoofd, knalrode wangen en dikke ogen. Griep. Trillerig stap ik weer in bed en ik word om 3 uur ’s middags weer wakker. Ik probeer op te staan, voel me slap, ga douchen maar dat helpt niet. Ik voel me bovenal heel zielig en sneu. Ik wil een knuffel. Ik houd van knuffels en vooral als ik me zielig voel. Maar ik ken hier nog niemand goed genoeg om om een knuffel te vragen. Ik ben benieuwd of ik koorts heb. Was mijn moeder maar hier, zij kan met haar verzorgende eigenschappen feilloos aan mijn voorhoofd voelen of ik koorts heb. Vervolgens zou ze me in bed stoppen en na enkele uren een beschuitje met kaas en een kopje thee komen brengen. Maar ik zit in Stockholm. Ik verzamel mijn krachten en strompel richting de keuken. Mensen murmelen, met een zaterdagse kater, ‘what’s up?’. De gewoonte is te antwoorden ‘not much’, maar ik doe het niet. Ik klaag en steun dat ik me slecht voel. Meteen krijg ik te horen dat ik er ook slecht uit zie. Hm. Mooi is dat. Ik zet de waterkoker aan om mezelf te voorzien van een kopje thee. Eén huisgenoot oppert dat ik zout moet oplossen in warm water en vervolgens moet gorgelen. Zijn moeder zegt dat dat helpt. Een andere huisgenoot lacht. Volgens haar moeder moet je een citroen oplossen in kokend water, voeg hierna een ijsklontje toe en vervolgens wat honing. Weer een andere huisgenoot meent dat je knoflook in je oor moet stoppen. Je oren stinken wel wat, maar het helpt écht. Moe kijk ik ze aan. Ik pak mijn eigen pakje rooibos-thee, amuseer me een beetje met de tekst die C. van Rossum aan het zakje heeft vastgeniet en voeg wat honing toe om mijn keel te smeren. Pruttelend en zuchtend nestel ik me op de bank en kijk Shrek met mijn huisgenoten. Ze vragen of ze boodschappen voor me moeten halen en of ze wat voor me zullen koken. Dat hoeft niet, ik heb geen honger, maar ik vind ze lief. Een klein beetje opgeknapt, medelijden doet wonderen, schenk ik mezelf nog een kopje thee in.

Plots staat er een huisgenoot hijgend en puffend aan de deur. Hij schreeuwt uit dat het de meest vreselijke vierentwintig uren van zijn leven waren. Hij laat ons zijn gegipste arm zien. Iedereen rent naar hem toe en vraagt geschokt wat er gebeurd is. Hij heeft zijn vinger gebroken tijdens een vriendschappelijk worsteling in een club. Zijn vinger stond 45 graden de verkeerde kant op, maar het ziekenhuis zat vol. Dat ie de volgende ochtend maar terug moest komen. Twaalf uur heeft ie gewacht. Zweden de beste zorgvoorziening van de wereld? Ho maar. Eén dokter voor tweehonderd wachtende patiënten. Hij heeft al zo’n 28 uur niet meer geslapen of gegeten, maar loopt toch fluitend naar zijn kastje met etenswaren en maakt met wat moeite wegens zijn ingespalkte arm, een tosti voor zichzelf. Die eet ie op, hij springt overeind en met een fles wodka onder zijn arm wenst hij ons nog een prettige avond. Ik vraag wat ie gaat doen. Hij gaat met wat vrienden het songfestival kijken, misschien daarna nog stappen.

Met mijn kopje thee in mijn handen geklemd duik ik een beetje ineen. Okee. Een griepje is misschien toch niet zo heel zielig. Een gebroken vinger, die waarschijnlijk nog geopereerd moet worden, is toch echt veel zieliger. En dat vinden mijn huisgenoten ook. Ze hebben de hele avond over die arme kerel met zijn vinger gepraat. Ik ben lekker vroeg naar bed gegaan.

Tillsammans in Stockholm

2011-02-03T12:56:00.002+01:00

Oftewel: ‘samen in Stockholm’. Zoals ik al eerder opmerkte is het onder de Erasmusstudenten een grote melting pot van verschillende culturen. Dat is voornamelijk leuk, interessant en leerzaam, maar levert toch ook wel veel misverstanden op. Zo zijn Chinezen veel sneller dronken dan westerlingen, blijkbaar missen zij een of ander enzym en krijgen hierdoor na één glas bier al een kop als een aardbei en beginnen vreemde dingen te zeggen. Een ander nogal opmerkelijk misverstand was dat ik mijn twee Australische maten smste of ze zin hadden samen te eten ’s avonds. ‘Sure!’ kreeg ik terug. Ik moest ’s avonds les geven en kwam rond kwart over acht thuis. Daar zaten ze dan. Australiër 1 was een blikje maïs naar binnen aan het werken, terwijl Australiër 2 een soort spaghetti met Zweedse gehaktballetjes aan het verorberen was. Ze vroegen wat ik ging eten. Beduusd keek ik ze aan. ‘Samen eten’ betekent Down Under blijkbaar dat je ieder apart je eten bereid, maar het dan tegelijkertijd op eet. ‘Samen koken en opeten’ had ik moeten vragen. Ik ben maar een pizza gaan halen. Weer wat geleerd.

Leuke Zweedse traditie is dat iedere Zweed op dinsdagavond stipt om 22.00 zijn kop uit het raam steekt en begint te schreeuwen. Als je dat niet weet dan schrik je je het apenzuur, als je het wel weet denk je ‘ah, het is weer 22.00’. Ze doen dat om depressie en frustratie tegen te gaan. Wegens de donkere dagen in de winter ligt hier het aantal depressieve mensen gemiddeld aanzienlijk hoger dan bij ons. Als je hoort dat iedereen zijn frustraties eruit schreeuwt, voel je je niet alleen en dat werkt blijkbaar therapeutisch. Moeten we ook in Nederland invoeren vind ik.

Afkomst van mijn huisgenootjes

Ik zit in een gigantische collegezaal. Niet alle plaatsen zijn bezet, maar en druipen toch langzaam steeds meer mensen binnen. Opgewonden wiebel ik op en neer op mijn stoel. De eerste Zweedse les gaat beginnen en ik ben razend benieuwd. De melting pot is alom aanwezig. Groepen zijn in deze twee weken al gevormd; iedereen heeft zijn eigen vrienden al gevonden en daarom wordt er veel gegiebeld en gekloot. Er komt een kleine Zweed naar binnen getippeld. We moeten alles herhalen wat hij zegt. Enthousiast gilt hij, terwijl hij met zijn korte armpjes driftig door de lucht heen zwaait: ‘Svenska är en fantastiskt språk!!’ De zaal dreunt dit braaf na. We leren hoe we onszelf moeten voorstellen (jag heter Linda, jag kommer från Nederländerna, jag studerar litteratur på Stockholms Universitet) en hoe we de dagen van de week moeten beschrijven. Geschreven is Zweeds heel gemakkelijk te lezen. Het lijkt vrij veel op Nederlands, en wat niet op Nederlands lijkt lijkt wel op Engels. Maar de uitspraak is ontzettend moeilijk. Het lijkt voor geen meter op onze uitspraak. Ik zal jullie de IPA/SAMPA voorbeelden besparen, maar het is echt ontzettend lastig. Vooral de klinkers zijn moeilijk, daar hebben ze er in het Zweeds in stuk of 10 van. Twee uur lang dreunen we de zinnen na terwijl de docent ons dirigeert (Zweeds is een toontaal) en aan het eind van de les krijgen we op ons hart gedrukt braaf de oefenen en de website bij te houden. (Voor de geïnteresseerden, of mensen die zich vervelen: http://www.nordiska.su.se/komloss/)

Direct na de Zweedse les begint de Pub Crawl, oftewel, kroegentocht. Deze is eigenlijk bedoeld voor mensen van de Business School, maar ook mensen van buitenaf kunnen meegesmokkeld worden. We hupsen van de ene kroeg naar de andere, en zijn razend enthousiast als we een kroeg vinden waar het bier maar 27 kronen is (omgerekend 3 euro). Ja mensen, alcohol is duur hier. Doordeweeks gaan de metro’s maar tot ongeveer half 1 ’s nachts, maar een groot voordeel is dat de uitgaansavonden ook al vroeg beginnen. Je kan rustig om 7 uur ’s avonds een kroeg binnenstappen; gezelligheid alom. Uiteindelijk zit ik op een stoel in de laatste kroeg. Ik praat wat met mensen die ik nog niet ken. Een Fransoos vertelt me dat hij voor twee semesters in Stockholm is. Hij heeft er dus al een half jaar opzitten. Hij zegt me dat Erasmus het beste maar ook het stomste is wat je kan doen en beschrijft hoe hij in de kerstvakantie weer terug naar Parijs ging, maar zich absoluut niet thuis voelde. Hij voelde zich alleen en onbegrepen, paste niet meer in zijn eigen cultuur en vond het schrikbarend hoe saai zijn leventje in zijn eigen land was en in wat voor sleur hij leefde. Hij wil voortaan altijd blijven reizen, van land naar land hoppen en zien wat de wereld te bieden heeft. Ik kijk hem schaapachtig doch geïnteresseerd aan. ‘Dat gaat jou ook overkomen na enkele maanden!’ roept hij vol overtuiging terwijl hij zo hard op de tafel slaat dat mijn bier bijna omdondert. ‘Natuurlijk niet’ zeg ik. Toch blijf ik hier aan denken. Ik kijk om me heen naar alle vertrouwde gezichten die ik twee weken hiervoor nog nooit gezien had. Het voelt alsof ik ze al jaren ken. Gelukkig zitten we tillsammans in hetzelfde schuitje. Ik ben benieuwd.

Zwalken door Zweden

2011-01-25T12:35:00.001+01:00

Ofja, niet letterlijk hoor, meer voor de leuke alliteratie. Ik gedraag me netje en houd me in. Er gaan hier allerlei spookverhalen de rondte, over dronken mensen of zwervers die in hun eentje ’s nachts door de stad heen zwalken, een ijspegel op hun kop krijgen, bewusteloos neervallen, ondergesneeuwd raken, doodvriezen en tegen de lente ergens gevonden worden wanneer de sneeuw ontdooid is. Niet zo fijn dus. En alhoewel de sneeuw niet heel erg hoog is toch maar niet in mijn eentje ronddwalen. Maar er is hier genoeg te doen. Ik ben tot nu toe geen een avond vóór 2.30 naar bed gegaan geloof ik en ik heb echt al ontzettend veel mensen ontmoet. Vrijwel iedere avond is er wel een feestje ergens, en zo niet, dan organiseren we er zelf een. De eerste weken ben je vooral heel erg zoekende naar een vaste groep leuke mensen, waarvan ik merk dat die zich nu een beetje aan het vormen is. Je ontmoet mensen van over de hele wereld. Italië, Nederland, België, Frankrijk, Duitsland, maar ook Australië, Pakistan, Bangladesh, Canada, China en Nieuw Zeeland. Het gaat zó gemakkelijk om mensen te ontmoeten. Het enige wat je nodig hebt is een beetje vrolijkheid en enthousiasme, en goddank beschik ik over beide. Er zijn gangfeestjes, welkomsborrels, een bustour, kaartjes voor een ijshockeywedstrijd, we doen inkopen in de speciale alcoholwinkel (boven 3,5% mag niet verkocht worden in de supermarkt), we gaan samen de stad verkennen, gooien sneeuwballen, koken samen, plannen de reis naar Lapland en verzamelen mensen die meewillen op dé beruchte partyboot (taxfree alcohol, you know) naar Tallinn en natuurlijk volgen we ook nog braaf college. Ik moet zeggen dat ik me geen betere eerste week had voor kunnen stellen dan deze.

Als je aan Zweden denkt denk je aan IKEA. Ik vind IKEA leuk, ik houd van IKEA. In Stockholm heb je de allergrootste IKEA ter wereld. Daar wil ik naar toe. Ik spreek met een Duits meisje af om samen inkopen te gaan doen. Hier schreef ik over in mijn vorige blog. Dit gaat achteraf niet door; er is die avond een feest waar ik erg graag naar toe wil maar waar je wel op tijd aanwezig moet zijn om er in te kunnen komen. Dan maar een andere keer. Poging twee is op maandag. Een ander Duits meisje dat ik twee dagen daarvoor ontmoet heb is ook heel enthousiast over IKEA. Ze wil graag haar kamer pimpen en aangezien mijn kamer ook wat kaal is heb ik daar ook wel oren naar. Natuurlijk willen we met de speciale IKEA-bus, die vanaf het centrum gratis en voor niks op en neer rijdt naar de Zweedse meubelwinkel. Op internet zoek ik de halte op, we nemen de metro van de universiteit naar het Centraal Station en kletsen vrolijk en enthousiast over wat we gaan kopen. Met onze camera’s in de aanslag arriveren we bij de bushalte. Maar daar hangt een bordje dat vanaf 3 oktober de bushalte ergens anders is, nog een stukje lopen de andere kant op. Beetje jammer, maar dat mag de pret niet drukken. We lopen weer richting het Centraal Station en speuren de drukke straat af naar een blauw-geel bordje dat ons de richting naar de busstop zal wijzen. Deze kunnen we niet vinden. Mijn metgezel besluit het te vragen aan een taxichauffeur. Hij stuurt ons een soort van achterbuurt in en verzekert ons dat het daar is. We lopen er naar toe maar hier is ook niks te zien. Dus lopen we weer terug. ‘Do you know where the IKEA-busstop is?’. We vragen het aan wel tien verschillende mensen. Politieagenten, winkeliers, conducteurs, loslopende Zweden, bij de touristinformation, maar niemand weet het precies. Ik bel mijn Australische huisgenootje op, ik weet dat zij er geweest is dus misschien kan zij me helpen. ‘No worries, it’s easyyy!’ Dit zeggen Australiërs de hele dag door, maar het was niet easy en we hadden worries omdat ook zij ons de verkeerde kant op stuurde. Uiteindelijk gaven we het op en zijn we wijn en rosé gaan kopen. Het leek ons verstandig om maar vast uit te zoeken welke de goedkoopste was en welke het lekkerst. Ook heel belangrijk. Minstens zo belangrijk als een leuke opgepimpte kamer, is onze conclusie van de dag.

Thuis aangekomen drinken we wijn en worden we uitgelachen. Door zo’n 12 verschillende mensen. Die allemaal wél de busstop konden vinden. Zaterdag is poging twee. Dan nemen we iemand mee die er is geweest en komt het goed.

Ik en mijn oriëntatievermogen, ooit worden we wel vrienden.

Slapen in Stockholm

2011-01-18T23:17:00.002+01:00

Boh. Dat was vermoeiend. Ik ben echt kapot. Ik wil slapen. Maar eerst even een verhaaltje voor het slapengaan. Gisteravond ben ik rond een uur of 12 pas aangekomen in Stockholm. Vanochtend ging de wekker vroeg en moest ik hopseflops met de zware koffers de krioelende Zweden ontwijkend de metro in omdat ik op tijd bij het Housing Office moest zijn om mijn sleutel voor mijn kamer op te halen. Daar ontmoette ik al een vrolijke doch zenuwachtige Italiaan die ook net aangekomen was. We bleken op hetzelfde studentenappartement te zitten, dus samen gingen we op pad. Maar Lappkärrsberget (Lappis) is groooooot! De Italiaan was dus al snel zoek. Geen idee hoeveel studenten hier precies wonen, maar het moet in de duizenden lopen. Sowieso is Stockholms Universitet gigantisch; er studeren hier rond de 50.000 mensen. Genoeg te doen dus! Vanmiddag ben ik naar een tour op de campus geweest speciaal voor Erasmusstudenten. Daar heb ik weer een hele hoop mensen ontmoet en geprobeerd ze over te halen om morgen mee te gaan naar een feest dat hier op de campus gegeven wordt. Voor morgen heb ik (hiephiephöraaa!) afgesproken om naar de grootste IKEA ter wereld te gaan. Met de IKEA-expres welteverstaan. Het meest bijzondere van vandaag was toch wel de ontmoeting van mijn contactpersoon in Stockholm die mijn student-assistentschap heeft geregeld. En dat, lieve kijkbuiskindertjes, ga ik jullie nu vertellen:

Lappkärrsberget

Ik zit op haar docentenkamertje. De gelijkenis is groot met de docentenkamertjes in het Erasmusgebouw; klein, rommelig en grotendeels bestaande uit een gigantische en veel te grote boekenkast. Ze spreekt vloeiend Nederlands. ‘Oe mijn dochter belt, even opnemen.’ En ze rent de gang op. Ik kijk om me heen. Tegenover me kijken Frits van Oostrom tot en met Hugo Brems me aan. Ik kijk verder. Woordenboeken Nederlands-Zweeds en Zweeds-Nederlands, het Nederlands Etymologisch woordenboek, een boek over het Fries,Vlaams en zelfs Haags staan in de gigantische met tot op de nok gevulde met Nederlandstalige boeken kast en, jawel, ook de ANS kijkt me met pretoogjes aan. Een grote kaart van Nederland, onuitgepakte boeken van Arnon Grunberg, Jip en Janneke en Nijntje (Miffy in het Zweeds). Het is er allemaal. Ze komt weer terug en ik krijg de mededeling dat ik dezelfde avond kan beginnen. Ik kijk op mijn horloge. Dat is dus over twee uur. En ik heb geen idee wat ik precies moet doen.

Twee uur later sta ik voor het lokaal te wachten. Een groepje Zweden staart me ietwat verlegen aan. Het is hun eerste les Nederlands. Mijn begeleider begint vrolijk in het Zweeds te wauwelen. Ze stelt me in het Zweeds voor, ik zwaai wat naar iedereen en iedereen kijkt me vriendelijk aan. Sommige zwaaien terug. De sfeer wordt al wat losser maar alles blijft in het Zweeds. ‘Hötefreuteknäte HALLO HOE GAAT HET nötebrötebreut. Zo klonk het ongeveer. Toen kon de les beginnen. Ik zit aan de hoofdcomputer met een headset op mijn kop. De Zweden hebben eveneens zo’n ding op hun blonde hoofdjes. Zinnen als ‘Ik ben een Nederlander’, ‘Hij is een Nederlander’, ‘Wij zijn Nederlanders’ komen voorbij. De Zweedjes moeten dit in hun beste Nederlands herhalen. Ik kan kiezen wie ik hoor en kan door mijn headset met ze praten. Heel cool en hip. Ik geef warempel potverdrie Nederlandse les in het Engels aan Zweden. Iedere week komt mijn klas voortaan bij elkaar. Aan het eind van mijn les komen er een paar enthousiast naar me toe gehopst. ‘Dutch is the most beautiful language of the woooorld!!!’ Best apart dit. Maar wel vetgaafcool.

Er moet nog gigantische veel geregeld worden, ik moet nog een studentenkaart, een OV, inschrijven op het Zweedse blackboard enz. En niet te vergeten: ik moet ook nog zelf colleges gaan volgen. Maar dat voor later. Nu ga ik slapen. Al die nieuwe indrukken hebben me doodop gemaakt. Weltrusten en god natt!

(Kaartjes, briefjes, liefdesverklaringen en cadeautjes zijn voortaan op te sturen naar mijn nieuwe adres:

Forskarbacken 3_310

SE – 114 15 Stockholm

Zweden

Ook heb ik een spannend Zweeds nummer, maar het is voor jullie voordeliger om naar mijn Nederlandse nummer te smsen.)

Zwetend naar Zweden

2011-01-10T21:16:00.000+01:00

Mensen, kinderen. Terugdenkend aan het jaar 2010, kan ik concluderen dat het ‘m niet was. Twee dierbare overledenen binnen de familie, een overspelige ex (jawel), een pijnlijke nasleep van de break-up, een mogelijk nog pijnlijkere scheuring in twee enkelbanden, het mislopen van de zomerfeesten en het niet op vakantie kunnen gaan naar Barcelona, maandenlange fysiotherapie (met het einde nog altijd niet in zicht), schending van mijn vertrouwen in de mensheid, op de valreep nóg een ontsteking in mijn enkel; kortom, het was mijn jaar niet.

Des te meer redenen om aan te nemen dat 2011 ‘m wél gaat worden. Ik heb besloten om het heft in eigen hand te nemen en ga weg uit Nijmegen. Sterker nog, ik ga weg uit Nederland. Voor een half jaartje maar, dat wel.

Met een Zweeds vlaggetje in mijn haar sta ik rond te springen. Dertig, misschien wel bijna veertig mensen zijn op komen dagen op mijn afscheidsfeest. Ik kan mijn geluk niet op. Leuke cadeautjes, lieve woorden, grappige spreuken, veel bier, smerige gehaktballetjes maar vooral hele lieve, toffe mensen. Zo was mijn feest. Naarmate de nacht vorderde werd het groepje kleiner en nam ik van meer mensen afscheid. Iemand vroeg me of ik al emoties op voelde borrelen, of ik vanavond ging huilen, of ik verdrietig was en of ik nu al heimwee kreeg. Natuurlijk niet. Ik ga immers maar een half jaartje, ben zo weer terug! Uiteindelijk eindigde het feest rond 7.00 in de ochtend. Brak, moe, dronken en voldaan kroop ik in mijn bed en viel als een blok in slaap.

De volgende ochtend (middag) stond ik op en ging het gebeuren. De woonkamer was een teringzooi, mijn spullen moesten verhuisd. Met een snoezig klein katertje ruimde ik rustig op. Ineens drong het tot me door. Damn. Ik ga écht.. Nog maar een weekje en dan zit ik daar, tussen de Ikeanen (Van Bracht, 2011). Ik moet nieuwe vrienden maken, de weg vinden, mijn kneuzige Engels verbeteren, studiepunten halen, een hete Zweed /Spanjaard/Engelsman/Italiaan/Fransoos/Duitser/Deen/Belg/Tsjech/…. aan de haak slaan, als student-assistent optreden, ik moet het uitgaansleven verkennen, Zweeds leren, een nieuwe stad ontdekken, gelukkig worden en genieten.

Wat een taak. Wat een ellende. Het zweet breekt me nu al uit. Ik heb er zin in!